Anonim Şirket Yönetim Kurulu Üyelerinin Şahsi Sorumluluğu

ANONİM ŞİRKET YÖNETİM KURULU ÜYELERİNİN ŞAHSİ SORUMLULUĞU: “TİCARÎ KARAR İLKESİ” (BUSİNESS JUDGMENT RULE) VE İBRA KARARLARININ HUKUKÎ SINIRLARI

 

İsmail ALTAY

Avukat / Hakem / Arabulucu

Altay Tahkim ve Avukatlık Bürosu

 

04.04.2026, İstanbul

 

 

Özet

Anonim şirket yönetim kurulu üyelerinin sorumluluğu, modern şirketler hukukunun en gerilimli hattında yer alır: Bir yanda şirket menfaatini büyütmek için risk almayı zorunlu kılan ticari hayat; öte yanda pay sahiplerinin, alacaklıların ve piyasanın şeffaflık ve hesap verilebilirlik talebi. Bu makale, Türk Ticaret Kanunu’nun 369. maddesinde karşılığını bulan tedbirli yönetici ölçüsü ile bu ölçünün yorum ufkunda yer alan Business Judgment Rule (BJR) / ticarî karar ilkesi yaklaşımının Türk hukukundaki işlevini; ayrıca ibra kurumunun sorumluluk davaları bakımından doğurduğu sonuçları ve sınırlarını, özellikle TTK m. 424 ve m. 558 ekseninde inceler. İnceleme, içtihatlarda öne çıkan iki ana fikri temel alır: (i) yönetim kurulu sorumluluğunda “her zarar” otomatik tazminat doğurmaz; (ii) ibra, “bilinen ve açıklanan maddi olaylar” bakımından sonuç doğurur; bilinmeyen/örtülen işlemler açısından ibra kalkanı zayıflar. Makale, ayrıca BJR ile ibra arasındaki gerilimi ispat yükü ve delil dengesi bakımından sistematikleştirir; BJR’nin sınırını “ticarî takdir alanı” ile “emredici hüküm alanı” ayrımı üzerinden netleştirir; ibra etmeme kararlarının iptali bakımından dürüstlük kuralı denetimi ile hukuki yarar tartışmasını fonksiyonel bir çerçeveye yerleştirir. Sonuç olarak hukuk düzeni, şirket yönetimini ne “dokunulmaz” ne de “sürekli sanık” görmek ister; aradığı şey, iyi niyetli ve bilgiye dayalı kararın korunması, kötü niyetli ve şeffaflıktan kaçan davranışın ise sorumlulukla karşılanmasıdır.

Anahtar Kelimeler: Yönetim kurulu sorumluluğu, tedbirli yönetici, business judgment rule, ticarî takdir yetkisi, ticari karar ilkesi, iş adamı kararı, ibra, bilanço onayı, sorumluluk davası, kusur, illiyet bağı, ispat yükü, hak düşürücü süre, dürüstlük kuralı, alacaklılar.

 

1. Giriş: Riskin Hukuku, Hesabın Vicdanı

Şirket yönetimi, bir anlamda “geleceğe borçlanma” sanatıdır: Yönetim kurulu, bugünün verisiyle yarının belirsizliğine karar verir. Ticaretin ritmi hızdır; hukukunsa ritmi, delil ve gerekçedir. Bu iki ritim, uyum sağladığında büyüme bir mükâfat; uyum bozulduğunda zarar bir kader değil, çoğu kez bir ihmalin mahkeme tutanağı olur. Ne var ki hukuk, belirsizliği bütünüyle yönetim kurulunun üzerine yıkarsa, iyi niyetli yöneticilik cesaretini cezalandırmış olur; buna karşılık belirsizliği bahane ederek denetimi gevşetirse, şirket malvarlığını “hesapsız güç” alanına terk eder. Şirketler hukukunun büyük denge arayışı, tam bu eşikte başlar: ticarî riskin meşruiyeti ile hesap verilebilirliğin zorunluluğu arasında.

Bu denge arayışı yalnızca Türk hukukuna özgü değildir. Delaware Chancery Mahkemesi’nin içtihatlarından (klasik BJR tanımı için bkz. Aronson v. Lewis, 473 A.2d 805, Del. 1984; ağır ihmal standardı için bkz. Smith v. Van Gorkom, 488 A.2d 858, Del. 1985) Alman Aktiengesetz’e kadar (Alman hukukundaki BJR benzeri düzenleme için bkz. AktG § 93(1); yargısal yorum için bkz. BGHZ 135, 244 - ARAG/Garmenbeck) pek çok hukuk sisteminde, yönetim kurulu sorumluluğunun sınırı “Business Judgment Rule” (BJR) / ticarî karar ilkesi ile çizilmeye çalışılmıştır. Ancak her hukuk sistemi, bu ilkeyi kendi özen standardı ve ispat rejimi içinde yeniden yorumlamıştır. Türk hukukunda BJR, TTK m. 369’daki “tedbirli yönetici” ölçütünün bir yorum tekniği olarak varlık kazanmış; mahkemeleri kararın ekonomik yerindeliğini denetlemekten alıkoyan, ancak süreç özenini denetlemeyi sürdüren bir araç hâline gelmiştir.

Bu denge, Türk hukukunda üç temel kurum ve prensip üzerinden okunabilir. Birincisi, TTK m. 553’teki kusura dayalı sorumluluk rejimidir: Yönetim kurulu üyesi her zarar doğuran karardan dolayı değil, kanundan veya esas sözleşmeden doğan yükümlülüğünü kusuruyla ihlal ettiği ölçüde sorumludur. İkincisi, TTK m. 369’daki tedbirli yönetici standardıdır: Bu standart, bir yandan “özen” ile yönetimi disipline ederken, diğer yandan ticarî hayatın kaçınılmaz riskini de örtük olarak kabul eder. Üçüncüsü ise ibra kurumudur: Genel kurul, bir faaliyet döneminin muhasebesini, hukuki anlamda “kapatma” iradesi gösterebilir; ancak bu irade, ancak aydınlatılmış ve dürüst bir zeminde meşruiyet kazanır. İşte bu makale, bu üçlü yapı içinde şu üç soruyu sürekli diri tutar:

(1) “Kötü sonuç her zaman kusur mudur?”

(2) “İbra, gerçeğin üstünü örten bir perdeye dönüşebilir mi?”

(3) “Bu gerilim, mahkeme salonunda ispat yükü ve delil dengesi bakımından nasıl çözülür?”

Bu üç sorunun ortak paydası, teorik bir norm çatışması değil, bir “ispat mimarisi” sorunudur. BJR ve ibra, soyut kurumlar olarak birbirini tamamlasa da, yargılamanın fiili işleyişinde iki ayrı kalkan gibi çalışır: BJR “belge standardı”, ibra ise “bilgi standardı” üretir. Makale boyunca savunulacak temel tez şudur: Her iki kalkanın da gücü, şirketin kayıt disiplinine, açıklama kültürüne ve delile erişim imkânlarına bağlıdır. Bu nedenle sorumluluk davalarının kaderi, çoğu zaman kararın içeriğinden çok, kararın hangi belgelerle desteklendiği ve genel kurulun hangi bilgilerle aydınlatıldığı üzerinden belirlenir.

 

2. Yönetim Kurulu Üyelerinin Şahsi Sorumluluğu: Kural, Unsurlar ve Denetim Mantığı

2.1. Sorumluluğun Niteliği: Kusur Merkezli Rejim ve Unsurlar

TTK m. 553, sorumluluğu “yükümlülüklerin kusurla ihlali”ne bağlayarak, sorumluluğu otomatikleştiren değil, normatif değerlendirme gerektiren bir rejim kurar. Bu rejimde sorumluluğun iskeleti, klasik özel hukuk sorumluluk unsurlarıyla örülüdür: zarar, hukuka aykırılık, kusur ve illiyet bağı. Bu noktada altı çizmemiz gerekir ki, 6102 sayılı TTK m. 553 rejimi, yönetim kurulu sorumluluğunu “sonuç sorumluluğu”na yaklaştıran bir anlayıştan uzaklaştırıp, “kusur sorumluluğu” çizgisinde tutar. Dolayısıyla mahkemenin görevi, yalnız zarar tablosuna bakarak sorumluluk kurmak değil, zararın kusurlu yükümlülük ihlalinden doğup doğmadığını değerlendirmektir.

Nitekim uygulamada bu unsurlar, içtihat diliyle açık biçimde ifade edilir; yönetim kurulu üyelerinin sorumluluğuna hükmedebilmek için bu koşulların birlikte gerçekleşmesi aranır:

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi 2021/1347 E., 2023/898 K. : “Yönetim kurulu üyelerinin Türk Ticaret Kanununa istinaden hukuki sorumluluklarına hükmedilebilmesi; zarar, hukuka aykırılık, kusur, illiyet bağı koşullarının gerçekleşmesine bağlıdır.”

Bu yaklaşım, ticarî hayatın kaçınılmaz unsuru olan “risk” ile hukuken kusur sayılan “özen eksikliği”ni birbirinden ayırmayı zorunlu kılar. Zira yöneticiden risksiz yönetim beklemek, şirketten de fiilen kârsız ve durağan bir hayat beklemekle eşdeğer olabilir; hukuk düzeni bu nedenle riski yasaklamaz, riski “özen” ile kayıt altına alır.

Bu çerçeve, şirket yönetiminde risk almayı yasaklayan bir yaklaşım değildir; fakat riskin özen ve sadakat ekseninde yönetilmesini zorunlu kılar. Böylece sorumluluk rejimi “sonuç odaklı” değil, “davranış odaklı” bir biçimde işler.

Bu noktada TBK m. 50’nin genel ispat kuralı (zarar görenin zararını ve kusuru ispatı) ile şirketler hukukundaki delil asimetrisi birlikte düşünülmelidir: Teoride davacı zarar ve kusuru ispatla yükümlüdür; pratikte ise karar öncesi raporlar, alternatif teklif dosyaları, danışman görüşleri, komite notları gibi “süreç belgeleri” çoğu kez yönetimin erişim alanındadır. Bu nedenle sorumluluk davalarının kaderi, salt normdan ziyade ‘delilin kimde olduğu’ gerçeğiyle biçimlenir.

Ancak burada kritik bir pratik gerçeklik vardır: Şirket yönetimi çoğu zaman kapalı dosyalarda karar verir; davacı (şirket veya pay sahibi) ise çoğu kez kararın iç dinamiklerine, alternatiflere, danışman görüşlerine, risk raporlarına erişemez. Bu nedenle yönetim kurulu sorumluluğu davalarında, hukuken unsurların ispatı davacıda kalsa da, fiilen delil üretimi çoğu kez davalının elindedir. İşte BJR tartışmasının Türkiye’de “soyut bir teori” değil, “belge rejimi” tartışması olarak görülmesi gerektiği nokta burasıdır.

“İspat yükü” ile “ispat faaliyetinin fiilî ağırlık merkezi” aynı şey değildir. İspat yükü HMK m. 190’a tabidir; ancak şirket içi belgelere erişim imkânı, mahkemenin delil değerlendirmesinde yönetimden açıklama ve belge beklemesini (ve belgesizliği aleyhe yorumlamasını) fiilen mümkün kılar. Bu, kusurun otomatik kabulü değil; kusur tartışmasının ‘süreç belgesi’ üzerinden yürütülmesidir.

 

2.2. TTK m. 369 ve BJR’nin Türk Hukukundaki Yeri: Süreç Odaklı Özen Denetimi

TTK m. 369’daki “tedbirli yönetici” ölçütü, modern şirketler hukukunun şu temel fikrini taşır: “Yönetici, sonuç garantisi vermez; fakat özenli bir karar alma süreci kurmak zorundadır”. Türk hukukunda BJR, kavram olarak kanun metninde yer almasa da TTK m. 369’un gerekçesi ve uygulamada mahkeme kararları üzerinden “yerleşen bir yorum tekniği”dir. Bu yorum tekniği, mahkemenin kararın ekonomik yerindeliğine değil, kararın alınış biçiminin özenliliğine bakmasını hedefler.

Bu noktada BJR’nin Türk hukukundaki doğru işlevi, “mahkeme ekonomist değildir” şeklindeki basit bir motto değildir; “mahkeme yönetim kurulunun yerine geçmez, fakat yönetim kurulunun karar sürecinin özenli olup olmadığını denetler” şeklindeki yöntemsel bir ilkedir. Bu yöntemsel ilke, yerindelik denetimini dışlar; süreç denetimini zorunlu kılar.

Nitekim yargı kararları TTK m. 369 gerekçesine dayanarak “iş adamı kararı” yaklaşımını açıkça benimsemiştir:

İstanbul 15. Asliye Ticaret Mahkemesi 2021/190 E., 2022/1005 K. : “Tedbirli bir yönetici ölçüsünün, yönetim kurulu üyesi tarafından kurumsal yönetim ilkelerine uygun olarak "iş adamı kararı" (business judgement rule) verilebileceğini kabul ettiği ve riskin bundan doğduğu durumlarda üyenin sorumlu tutulmaması esasına dayandığı TTK md. 369 gerekçesinde ifade edilmiştir.”

Benzer şekilde, gerekli araştırmalar yapılıp bilgi toplandığı durumda “zarar doğmuş olsa bile” otomatik özensizlik sonucuna varılamayacağı vurgulanmıştır:

Antalya 4. Asliye Ticaret Mahkemesi 2018/324 E., 2022/544 K. : “Genel kabul gören kural uyarınca, duruma uygun araştırmalar yapılıp, ilgililerden bilgiler alınıp yönetim kurulunda karar verilmişse, gelişmeler tamamen aksi yönde olup şirket zarar etmiş olsa bile özensizlikten söz edilemez.”

Bu içtihatlar, BJR’nin “dokunulmazlık” üretmediğini; aksine yönetim kurulunu “belgesiz kahramanlık”tan uzaklaştırıp “kanıtlanabilir özen” alanına çağırdığını gösterir. Böylece mahkeme, “geri dönük bilgelik” (hindsight bias) tuzağından kaçınarak, kötü sonucun otomatik kusur sayılmasını engeller; fakat aynı zamanda süreç özenini denetleyerek “risk” ile “ihmal” arasındaki çizgiyi kurar.

Bu çizginin yargı kararlarındaki açık formülü şudur: Hâkim kararın yerindeliğini tartışmamalı; fakat yönetim kurulunun konuya vakıf olup olmadığını, kararın bilincinde olup olmadığını ve şirket çıkarlarına yabancı etkilerin bulunup bulunmadığını TTK m. 369 özen standardı içinde araştırmalıdır. Bu, BJR’nin yargısal “çalışma biçimi”ni gösterir.

 

2.3. BJR’nin Normatif Sınırı: Ticarî Takdir Alanı ile Emredici Hüküm Alanı Ayrımı

BJR’nin en sık yanlış okunan yönü, onu “ticarî karar” etiketiyle her tür davranışı koruyan bir şemsiye gibi görmektir. Oysa BJR’nin gerçek işlevi, mahkemenin yönetim kurulunun yerine geçip ekonomik tercih yapmasını engellemektir; kanunu ihlal etmeyi meşrulaştırmak değil. Bu nedenle makalede net bir ayrım kurulmalıdır: BJR, ticarî takdir alanında güçlüdür; emredici hüküm alanında zayıftır.

Ticarî takdir alanı, alternatifler arasında makul bir tercihin yapılabileceği, “en iyi”nin sonradan kesinleşmediği kararlardır: yatırımın yeri, zamanlaması, finansman türü, yeni pazara girme gibi. Emredici hüküm alanı ise kanunun doğrudan çizgi çektiği, menfaat çatışmasını düzenlediği, kendisiyle işlem/borçlanma yasağı koyduğu veya genel kurul izni şartı aradığı alanlardır. Bu alanlarda mesele “yerindelik” değil, “hukuka uygunluk”tur. Bu nedenle BJR, menfaat çatışması (ör. TTK m. 393) veya şirketle işlem yasağı (ör. TTK m. 395) gibi konularda bir “kurtuluş” tezi olarak sunulamaz. BJR’nin alanı, hukuka uygunluk denetimini ortadan kaldırmaz; sadece yerindelik denetimini sınırlar.

Burada “emredici hüküm alanı”na ilişkin metodolojik sonuç şudur: Tartışma artık ‘makul ticarî tercih’ değil; ‘kanuni sınır ihlali var mı?’ tartışmasıdır. Bu nedenle emredici hüküm ihlalinin iddia edildiği dosyalarda mahkeme BJR’ye değil; izin/çatışma/uygunsuzluk tartışmasına odaklanır. Örneğin menfaat çatışması halinde (TTK m. 393) çekilme ve beyan yükümlülüğü; şirketle işlemde (TTK m. 395/1) genel kurul izni; rekabet yasağında (TTK m. 396) izin ve menfaat aktarımı tartışmaları ön plana çıkar.

Bu ayrımın pratik sonucu; yönetim kurulu üyesi, emredici hükmü ihlal etmişse, artık “süreç özenliydi” savunması tek başına yeterli olmaz; çünkü hukuka aykırılık zaten sorumluluğun kapısını aralamıştır. Bu aşamada “süreç özeni” tartışması, hukuka uygunluk tartışmasının yerine geçmez; en fazla kusurun derecesi ve illiyet bağının kurulması bakımından tali bir rol oynayabilir. Buna karşılık hukuka uygun çerçevede kalınmış ve karar ticarî takdir alanında alınmışsa, süreç özeni BJR kapsamında koruma üretir.

Son olarak, BJR’nin fiilî çalışma şartını “asgarî karar hazırlığı” olarak ifade etmek mümkündür: karar öncesi bilgi seti, uzman görüşü, alternatif değerlendirme, menfaat çatışmasının bertarafı ve gerekçeli tutanak. Bu asgarî hazırlık yoksa BJR savunması, mahkemenin süreç denetimi karşısında zayıflar; varsa zarar doğsa bile kusur isnadı güç kaybeder.

 

3. İbra Kurumu: Menfi Borç İkrarı, Aydınlatılmış İrade ve Sınırlar

İbra, anonim şirketler hukukunda “hesap verme” ilkesinin kurumsal karşılığı; yönetim kurulunun faaliyet dönemine ilişkin icraatının genel kurul nezdinde bir tür hesaplaşma ve kapatma işlemidir. Ne var ki ibra, çoğu kez yanlış anlaşılır: Bazen yönetim kuruluna mutlak dokunulmazlık sağladığı sanılır; bazen de ibra edilmeme, sanki tek başına tazmin borcu doğuruyormuş gibi değerlendirilir. Oysa ibra, doğru okunduğunda, şirketin iç barışını ve yönetim istikrarını sağlayan; fakat bu barışı şeffaflık ve aydınlatılmış irade şartına bağlayan, sınırları belirli bir kurumdur. Bu nedenle ibra, “davanın önünü kesen sihirli bir karar” değil; ancak açıklanan, bilinen ve tartışılan maddî olaylar bakımından sonuç doğurabilen bir kurumsal barış mekanizmasıdır (TTK m. 558/2).

 

3.1. İbranın Mahiyeti: Menfi Borç İkrarı ve “Kurumsal Barış” İşlevi

İbra, şirketin en yüksek karar organı olan genel kurulun, yönetim kurulu üyelerine (ve ilgili dönemde görev yapan yöneticilere/denetçilere) yönelttiği şu beyanla özetlenebilir: “Bu faaliyet dönemi bakımından, açıklanan işler ve işlemler nedeniyle sizi sorumlu tutmayacağım.” Bu beyanın hukukî niteliği, öğretide ve yargısal metinlerde çoğunlukla menfi borç ikrarı olarak ifade edilir. Uygulama dilinde bu, şirketin—belirli koşullarda—tazminat talep etme iradesinden vazgeçmesi veya en azından o dönem bakımından bu talebi ileri sürmeyeceğini kabul etmesi anlamına gelir.

Bu noktada ibra, Borçlar Kanunu anlamındaki “ibra sözleşmesi”nden farklı bir yapıya sahiptir: Şirketler hukukunda ibra, genel kurulun tek taraflı irade beyanı niteliğinde bir organ kararı olarak ortaya çıkar; bu nedenle sonuçlarını, genel kurulun aydınlatılmış iradesi ve kanunun çizdiği kapsam sınırları belirler.

Bu mahiyet, içtihatlarda açıkça ifade edilmiştir:

Bakırköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi 2018/671 E., 2019/348 K. : “Genel kurul ibra kararı ile, yönetim kurulu üyelerini ilgili dönemdeki faaliyetleri sebebiyle sorumlu tutmayacağını açıklamaktadır. Bu açıdan ibra bir menfi borç ikrarı niteliği taşır.”

Bu noktada ibranın şirketler hukukundaki temel fonksiyonu “kurumsal barış”tır. Şirketin her faaliyet dönemini bir sonraki dönemde yeniden yargılaması, yönetimin devamlılığını ve sermaye istikrarını zedeler. Bu nedenle ibra; şirketin, geçmiş dönem icraatını belli ölçüde “kapatıp” ileriye bakabilmesini sağlar. Ancak bu barışın meşruiyeti, sırf çoğunluk iradesine değil; aydınlatılmış iradeye dayanır. Çünkü ibra, bilgiye muhtaçtır: Bilgi yoksa irade sakatlanır; irade sakatlanırsa ibra, adaleti sağlayan bir barış olmaktan çıkıp gerçeği örten bir perdeye dönüşebilir.

İbra, “kurumsal barış” üretirken aynı anda “kurumsal hafıza” da üretmelidir: Genel kurulun neyi bildiği, neyi tartıştığı ve hangi belge seti üzerinden irade oluşturduğu, ibra kararının kapsamını belirleyen asıl veridir.

Bu nedenlerle ibra kurumunun hukuken anlamlı olabilmesi için, genel kurulun önüne konulan bilgi setinin eksiksiz, anlaşılır ve yanıltıcı olmaması gerekir. Kanun koyucu da bu fikri, bilançonun onayı–ibra ilişkisini düzenlerken açıkça dikkate almıştır. Bu bağlamda ibra kurumunun “şeffaflıkla meşruiyet” ilişkisi, TTK m. 424 istisnası ile pozitif hukuka taşınmıştır.

 

3.2. Bilançonun Onaylanması ve Örtülü İbra (TTK m. 424) ile İstisna

TTK m. 424, bilançonun onaylanmasının kural olarak ibra sonucunu doğurduğunu söyler. Bu düzenleme, uygulamada “örtülü (zımni) ibra” tartışmalarını doğurur. Şirketin bilançosu ve faaliyet raporu, yönetimin faaliyetlerinin özetidir; genel kurul bunları onayladığında, çoğu kez yönetimin faaliyet dönemini de “kapatmış” olur. Ne var ki aynı hüküm, ibra etkisini doğrudan sınırlayan güçlü bir istisna getirir: Bilançoda bazı hususlar hiç veya gereği gibi belirtilmemişse, bilanço şirketin gerçek durumunun görülmesine engel olacak kayıtlar içeriyorsa ve bu hususta bilinçli hareket edilmişse, onay ibra etkisi doğurmaz.

Bu istisna, ibra kurumunun kötüye kullanılmasına karşı kanunun koyduğu “dürüstlük filtresi”dir. Uygulamada bu filtre, çoğu zaman “finansal tabloların dürüst resme aykırılığı” iddiası ve buna ilişkin bilirkişi raporları üzerinden işler. İçtihatta da bu ilke açık biçimde tekrar edilmiştir:

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi 2021/347 E., 2023/898 K.   (TTK 424 – bilançodaki eksiklik/gerçeği engelleme ve bilinçli hareket): “TTK'nun 424/1 maddesi uyarınca; bilançonun onaylanmasına ilişkin genel kurul kararı, kararda aksine açıklık bulunmadığı takdirde yönetim kurulu üyelerinin, yöneticilerin ve denetçilerin ibrası sonucunu doğurur. Bununla birlikte bilançoda bazı hususlar hiç veya gereği gibi belirtilmemişse veya bilabço şirketin gerçek durumunun görülmesini engelleyecek kayıtları içeriyorsa ve bu hususta bilinçli hareket edilmişse onama ibra etkisine doğurmaz.”

Bu yaklaşım, ibra kurumunu “çoğunluğun tasarrufu” olmaktan çıkarıp “şeffaflığın ödülü” hâline getirir. Bilinçli gizleme, ibra etkisini keser; çünkü gizleme, genel kurul iradesini sakatlar.

Uygulama bakımından buradaki kritik ispat noktası; bilançodaki eksikliğin ya da gerçeği engelleyen unsurun varlığı yanında, “bu hususta bilinçli hareket” unsurunun da somut emarelerle ortaya konulmasının gerekliliğidir. Bu emareler çoğu kez (i) dipnotların yetersizliği, (ii) ilişkili taraf işlemlerinin görünmez kılınması, (iii) denetim raporlarındaki uyarıların genel kurula doğru yansıtılmaması, (iv) kayıt ve sınıflandırmaların gerçek mali durumu maskelemesi gibi olgulardan üretilir.

 

3.3. İbranın Sınırı: “Açıklanan Maddi Olaylar” ve Yargıtay’ın “Açıklık–Bilinme–Tartışılma” Ölçütü

TTK m. 558/2, ibra kararının dava hakkını kaldırıcı etkisini “ibranın kapsadığı açıklanan maddi olaylar” ile sınırlar. Bu sınırlama, ibra savunmasının merkezidir: İbra, her şeyi değil; açıklanan, bilinen ve tartışılan olayları kapsar. Bu noktada “açıklanan maddi olaylar” ifadesi, ibra kurumunun “mutlak” değil “nispi” etkisini gösterir: Genel kurulun bilgisine sunulmayan, açıklanmayan veya makul bir pay sahibinin anlayamayacağı şekilde örtülen işlemler bakımından ibra kalkanı tartışmalı hale gelir. Bu yaklaşım, örtülü ibra (TTK m. 424) ile açık ibra arasında ortak bir ölçüt üretir: ölçüt, açıklanabilirlik ve tartışılabilirliktir.

Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, bu noktada ibra kurumunun kurtarıcı etkisini şu üçlü koşula bağlar: açıkça ortaya konulma, bilinme ve tartışılma. Bu cümle, ibra tartışmasının pusulasıdır.

Yargıtay 11. Hukuk Dairesi 2012/10126 E., 2013/9344 K. : “Ancak, ibranın borçtan kurtarıcı sonucu doğurabilmesi ibraya konu işlemlerin açıkça ortaya konulması, bilinmesi ve tartışılmasına bağlıdır.”

Bu ölçüt, iki önemli sonuç doğurur. Birincisi, ibra savunması “formel bir tutanak”la değil, “aydınlatılmış irade” ile güçlenir: Genel kurulun önüne konulan bilgi seti, ibra kalkanının kalınlığını belirler. İkincisi, ibra kurumunun adaletle bağını kurar: Açıklanmayan bir fiilin affedilmesi, gerçekte affetmek değil; bilmemeyi zorla kabule dönüştürmektir. Bu nedenle ibra, bilgiye dayalı bir barıştır; bilgi yoksa barış, hukuka değil, suskunluğa dayanır.

Bu üçlü ölçüt (açıklık–bilinme–tartışılma), uygulamada “iz” yaklaşımıyla somutlaştırılabilir:

(i) faaliyet raporunda açık ve anlaşılır anlatım,

(ii) finansal tablo dipnotlarında şeffaf açıklama,

(iii) genel kurul tutanağında müzakere/soru-cevap izleri,

(iv) denetçi raporlarında konuya temas.

Bu izlerin yokluğu, ibra savunmasının kapsam bakımından daralmasına; varlığı ise ibra kalkanının güçlenmesine yol açar.

Son olarak, ibranın kapsadığı maddi olayların belirlenmesinde “genel kurulun bilgisine ulaşma” kavramının yalnız o toplantı anıyla sınırlanmadığı; faaliyet yılı içinde pay sahiplerine ulaştırılan ve genel kurulun edinebileceği bilginin de kapsamı etkileyebileceği, uygulamada kabul görmektedir. Bu nedenle ibra kapsamı tartışması, yalnız genel kurul tutanağına değil; faaliyet raporu, finansal tablolar, denetim raporları ve pay sahiplerine gönderilen bilgilendirme setine birlikte bakılarak yürütülmelidir.

 

 

4. BJR ile İbra Arasındaki Gerilim: Aynı Nehri İki Kez Okumak

4.1. Gerilimin Haritası: Süreç Koruması ile Olay Affı Arasındaki Sürtünme

BJR ve ibra, ilk bakışta birbirini tamamlar:

Ø  BJR, yönetim kurulunun karar alma sürecini korur (özenle alınmış risk).

Ø  İbra, genel kurulun dönemsel hesaplaşmasını sağlar (kurumsal barış).

Ancak sorumluluk davası bağlamında bu iki kurum sık sık sürtünür. Çünkü BJR “özenli süreç” üzerinden sorumluluğu daraltırken, ibra “açıklanan maddi olaylar” üzerinden dava hakkını ortadan kaldırabilir. Bu sürtünme, en keskin hâlini şu iki senaryoda alır:

(i) özenli karar + kötü sonuç;

(ii) özensiz/çıkar çatışmalı karar + ibra.

İlk senaryoda BJR, zarara rağmen sorumluluğu engelleyebilir; ikinci senaryoda ibra, kusurlu davranışı örtmeye aday hâle gelebilir. Hukuk düzeni, bu iki uç arasında, hem risk alma cesaretini koruyacak hem de şeffaflıktan kaçışı ödüllendirmeyecek bir çözüm bulmak zorundadır.

Bu çözüm, çoğu zaman teoride değil, yargılamanın “ispat mimarisi”nde doğar. Zira BJR bir “süreç standardı”, ibra ise bir “bilgi standardı” üretir. Mahkemenin BJR’ye yaklaşımındaki temel metodolojik çizgi, “yerindelik denetimi”nden kaçınmak; buna karşılık karar sürecinin özen ölçüsünü incelemektir. Bölge Adliye Mahkemesi, hâkimin kararın yerinde olup olmadığını tartışmaması; fakat kararın bilgiye dayalı olup olmadığı, şirket çıkarlarına yabancı hususların karara etkisi bulunup bulunmadığı gibi ölçütleri TTK m. 369’daki özen standardı içinde araştırması gerektiğini açıkça vurgulamaktadır.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi 2019/1855 E., 2022/378 K. : “Hâkim, yönetim kurulunun karar verdikleri konuya vakıf olup olmadıklarını, verdikleri kararın bilincinde olup olmadıklarını ve şirketin çıkarlarına yabancı hususların karara etkisinin bulunup bulunmadığını, TTK m. 369'da benimsenen özen ölçüsünde araştıracaktır (...) Çünkü bu durumda yönetim kurulunun tercihine saygı duyulmalı, kararın yerinde olup olmadığı tartışılmamalıdır.”

Şirket doğru kayıt tutmazsa, BJR kalkanı zayıflar; şirket doğru açıklama yapmazsa, ibra kalkanı delinmeye açık hâle gelir. Bu nedenle, kurumsal yönetişimin belgesel altyapısı, sorumluluk davalarının kaderini belirler.

Bu çalışmamızın pratik omurgasını şu şekilde ifade edebiliriz: BJR, kararın doğruluğunu değil “kararın ispat edilebilir özenle alınıp alınmadığını” korur; ibra ise çoğunluğun iradesini değil “aydınlatılmış genel kurul iradesini” korur.

 

4.2. İspat Yükü ve Delil Dengesi: “Açıklanan Maddi Olay” Kapsamını Kim İspatlar?

Bu soru, uygulamacılar için kilit bir bölümdür. Mevzuat, ibra kapsamına ilişkin ispat yükünü açıkça düzenlemez; ancak usul hukukunun genel ilkeleri ve şirketler hukukuna özgü delil asimetrisi, meseleyi yalnız “kim iddia etti?” sorusuyla değil, aynı zamanda “kim belgeye daha yakındır?” sorusuyla birlikte çözmeyi zorunlu kılar.

Sorumluluk davasında davacı (şirket veya pay sahibi), TBK m. 50 ve TTK m. 553 çerçevesinde zararı ve kusuru ileri sürüp kural olarak ispatlamakla yükümlüdür. TBK m. 50’nin genel kuralı, zarar görenin zararını ve kusuru ispat yükü altında olduğunu açıkça söyler; ancak şirketler hukukunda karar sürecine ilişkin belge ve kayıtların çoğu kez yönetim kontrolünde olması, ispat faaliyetinin fiilî ağırlık merkezini davalı tarafa doğru kaydırabilir.

Ancak bu genel çerçeve, HMK m. 190’ın açık hükmüyle birlikte okunduğunda daha teknik bir hâl alır: İspat yükü, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir. Bu nedenle davacı, sorumluluğun kurucu vakıalarını (zarar–hukuka aykırılık–kusur–illiyet) kurarken; davalı yönetim kurulu üyesi de kendi lehine sonuç doğuran “kurtarıcı vakıaları” (örneğin ibra savunması, ibra kapsamı, açıklanan maddi olay iddiası) somutlaştırmak ve yargılamada tartışılır hâle getirmek durumundadır (HMK m. 190). Bu noktada somutlaştırma, sadece söylem değil yargılama tekniğidir; soyut iddialar üzerinden değerlendirme yapılamayacağı içtihatlarda da vurgulanmıştır.

Ankara Batı Asliye Ticaret Mahkemesi 2022/84 E., 2022/370 K. : “Bir davada haklı çıkabilmek için soyut veya genel hatlarıyla bir iddiayı ortaya koymak yeterli değildir. Aynı zamanda bu iddiaların, ispata elverişli hale getirilerek zaman, mekân ve içerik olarak somutlaştırılması gerekir. En azından iddianın araştırılabilmesine yönelik somut bilgi ve açıklamaların sunulması gerekir. İddia somutlaştırıldıktan sonra hâkim ve karşı taraf, bunun üzerinden savunma ve yargılama yapabilecektir. Soyut iddialar ve vakıalar üzerinden değerlendirme yapılması mümkün değildir. Somutlaştırma yükü, genel anlamda tarafların açıklama ödevinin bir parçası ve layihalar teatisi aşamasındaki tezahür şeklidir. Somutlaştırma yükü, basit yargılama ve kendiliğinden araştırma ilkesinin uygulandığı davalarda da geçerlidir.”

Bu teknik çerçevede ibra savunması, çoğu dosyada “salt bir savunma cümlesi” değil; davanın kaderini etkileyen, hatta bazı hâllerde dava hakkını ortadan kaldıran nitelikte bir def’i gibi çalışır. Dolayısıyla ibra savunmasını ileri süren davalı, en azından:

Ø  ibra kararının varlığını,

Ø  usulünce alınmış olduğunu,

Ø  hangi faaliyet dönemini kapsadığını

belgeleriyle ortaya koymalıdır.

Ancak ibra savunmasının “kurtarıcı” olabilmesi, yalnız kararın varlığıyla değil, kapsamın TTK m. 558/2’deki “açıklanan maddi olaylar” filtresini geçmesiyle mümkündür. Bu noktada Yargıtay 11. HD, ibra kararının borçtan kurtarıcı etkisini, işlemlerin açıkça ortaya konulması, bilinmesi ve tartışılmasına bağlamaktadır.

Yargıtay 11. Hukuk Dairesi 2012/10126 E., 2013/9344 K. : “… ibranın borçtan kurtarıcı sonucu doğurabilmesi ibraya konu işlemlerin açıkça ortaya konulması, bilinmesi ve tartışılmasına bağlıdır.”

Asıl tartışma “kapsam”a geldiğinde, şirketler hukukunda ispat rejimi bir adım daha ileri gider. Zira ibra, TTK m. 558/2 gereğince ancak “ibranın kapsadığı açıklanan maddi olaylar” bakımından sonuç doğurur. Bu noktada mahkeme, soyut beyanlarla değil “iz”lerle çalışır: Faaliyet raporunda olayın açık anlatımı var mı? Dipnotlarda işlem/riske ilişkin şeffaf açıklama var mı? Genel kurul tutanağında soru-cevap veya müzakere izi mevcut mu? Denetçi raporlarında konuya temas edilmiş mi? İşte bu izler varsa ibra kalkanı güçlenir; yoksa, ibranın kapsamı daralır.

Bu aşamada delil asimetrisini dengeleyen en önemli usul araçları şunlardır:

1) Belge İbrazı (HMK m. 219): Şirket içi karar süreçlerine ilişkin raporlar, komite notları, danışman görüşleri, teklif dosyaları ve yazışmaların önemli kısmı davalı tarafın/şirketin elindedir. HMK m. 219, bu belgelerin ibrazı yönündeki taleplerin hukuki dayanağıdır. Uygulayıcı bakımından pratik kural şudur: İbraz talepleri, BJR süreç kriterlerine ve ibra kapsamına ilişkin tartışma başlıklarına tek tek bağlanacak kadar hedefli kurulmalıdır.

Bu noktada HMK m. 220/3’ün yaptırım etkisi özellikle önemlidir: Mahkemece ibrazına karar verilen belgenin ibraz edilmemesi halinde, mahkeme belgenin içeriği konusunda diğer tarafın beyanını kabul edebilir. Böylece ibraz mekanizması, yalnız “delile erişim” değil, aynı zamanda “belge saklama stratejisini” kıran bir usul kaldıraçtır.

2) Ticari Defterlerin Delil Rejimi (HMK m. 222): İbra kapsamı tartışmasının maddi zeminini çoğu kez “işlemin kayıtlara nasıl yansıdığı” belirler. Defterlerin usulüne uygun tutulması ve kayıtların tutarlılığı, hem “açıklanan maddi olay” savunmasına hem de zararın hesaplanmasına hizmet eder. Buna karşılık defterlerin usulsüzlüğü, kayıtların tutarsızlığı veya kritik işlemlerin örtülü/başka kalemler altında gösterilmesi, davacı lehine güçlü emareler üretir. Bu nedenle ticari defter incelemesi, sorumluluk davasında sadece “muhasebe hesabı” değil; aynı zamanda “şeffaflık ve açıklama” denetimidir.

HMK m. 222’nin kritik sonucu, usulüne uygun tutulmayan defterler sahibi lehine delil olmaz; bazı hâllerde defter kayıtları sahibi aleyhine delil etkisi doğurabilir. Bu durum, ibra tartışmasında “kayıt var mı?” sorusunu, “kayıt hukuken güvenilir mi?” sorusuna dönüştürür.

Bu bağlamda önerilen “katmanlı ispat” modeli şudur: Davalı, ibra kararını sunar; ayrıca olayın genel kurulun bilgisi dâhilinde olduğunu gösteren izleri (rapor, dipnot, tutanak, denetim belgeleri) ortaya koyar. Davacı ise, olayın açıklanmadığını, tartışılmadığını veya bilançonun gerçeği göstermediğini somut emarelerle ileri sürer; gerekli hâllerde HMK m. 219 ibraz ve HMK m. 222 defter incelemesiyle delili “yargı alanına” taşır. Bu aşamada mahkeme, soyut beyanlarla değil, “iz”lerle çalışır: Faaliyet raporunda olay var mı? Bilanço dipnotlarında açıklama var mı? Genel kurul tutanağında soru-cevap veya müzakere izi var mı? Denetçi raporlarında konuya temas edilmiş mi? Bu izler varsa, ibra kalkanı güçlenir; yoksa, Yargıtay’ın kriteri gereği ibra savunması zayıflar.

Burada ispat yükü, “kural olarak davacıdadır” cümlesiyle bitmez. Çünkü ibra savunmasını genişleten, olayın “açıklanmış maddi olay” olduğunu iddia eden taraf, bu açıklanmışlığı gösterecek delilleri (rapor, dipnot, tutanak) sunmaya elverişli taraftır. Böylece yargılama, adaletin klasik yöntemine döner: Delile en yakın olan, delili getirir. Bu, ispat yükünün hukuken yer değiştirmesi değil; HMK m. 190–219–222 üçgeni içinde ispatın fiilî adaletle uyumlu yürütülmesidir.

 

4.2.1. İspat Yükü ve Delil Asimetrisi: HMK Usul Araçlarıyla “Delile Erişim” Stratejisi

Yönetim kurulu sorumluluğu ve ibra tartışmalarında en belirleyici olgu, çoğu kez “hukuki teori” değil, delile fiilen erişimdir. Şirket içi belgeler, e-postalar, komite raporları, danışman görüşleri, teklif dosyaları çoğu zaman yönetim kontrolündedir. Bu nedenle davacı (şirket/azınlık pay sahibi/alacaklı) açısından yargılamanın ilk hedefi, “esasa ilişkin kusur tartışması”ndan önce, delil altyapısını kurmak olmalıdır. Bu stratejinin özü, kusurun ispatı bir “kanaat” değil, bir “belge inşası” sürecidir.

 

4.2.2. HMK m. 219 Kapsamında Belge İbrazı (İbraz Talepleri) – Hedef Belge Seti

HMK m. 219 uyarınca taraflar, dayandıkları delilleri ve ellerindeki belgeleri ibraz etmek zorundadır. Bu hüküm, şirket içi uyuşmazlıklarda “delil asimetrisini” azaltan temel usul aracıdır. Uygulamada ibraz talebi, soyut değil, hedefli kurulmalıdır. Örnek hedef setler:

Ø  Yönetim kurulu karar tutanakları ve ekleri (sunum, rapor, teklif)

Ø  Komite raporları (denetim/risk/kurumsal yönetim)

Ø  İlişkili taraf işlem dosyası (varsa)

Ø  Değerleme raporları, bağımsız danışman raporları

Ø  Finansal tabloların dipnot çalışma dosyaları

Ø  Genel kurul bilgilendirme dokümanları ve toplantı öncesi pay sahiplerine gönderilen materyaller

Bu talep, BJR süreç kriterlerinin her birine karşılık gelecek biçimde (örn. “alternatif değerlendirme” için teklif toplama belgeleri) kurgulanırsa, mahkeme denetimi de sistematikleşir.

Uygulayıcı için pratik formül: “Hangi belge – hangi süreç kriteri – hangi vakıanın ispatı” eşleştirmesi yapılırsa, ibraz talepleri hem HMK 219 ölçüsünde zorunlu hem de yargılamayı aydınlatıcı görülecektir.

 

4.2.3. Delil Tespiti: Yargılama Öncesi/Başında “Belge Kaybı” Riskini Yönetme

Yönetim kurulu sorumluluğu dosyalarında en kritik risk, belgenin kaybolması/erişilemez hâle gelmesidir. Bu nedenle, dava açılmadan önce veya dava başında, delil tespiti yolu (HMK sistematiğinde) düşünülmelidir. Delil tespitinin uygulama amaçları:

Ø  Şirket kayıtlarının (özellikle elektronik yazışmaların) korunması

Ø  Belirli sunucular/kurumsal mail hesapları için log kayıtlarının tespiti

Ø  Karar sürecinde kullanılan raporların, tekliflerin, sözleşme taslaklarının tespiti

Ø  Finansal tabloların hazırlanma sürecine ilişkin çalışma kağıtlarının tespiti

Elektronik veriler bakımından gecikme tehlikesi daha yüksek olduğundan, delil tespiti talebi ile eşzamanlı olarak hangi zaman aralığına ve hangi hesap/sunucu kayıtlarına erişim istendiği somutlaştırılmalıdır. Aksi halde talep, “belirsiz ve ölçüsüz” bulunarak daraltılabilir.

 

4.2.4. Ticari Defterlerin Delil Niteliği ve Stratejik Kullanımı

Ticari defterler, sorumluluk ve ibra tartışmalarında iki yönlü iş görür:

(i) İşlemin şirket kayıtlarına yansıyıp yansımadığını; dolayısıyla ibra bakımından “açıklanan maddi olay” savunmasının maddi zeminini,

(ii) Zarara ilişkin finansal izleri (kayıt, değer düşüklüğü, karşılıklar) ortaya koyar.

Bu nedenle davacı bakımından hedef, defterlerin “varlığı” kadar “bütünlüğü ve tutarlılığı”dır; davalı bakımından ise defterlerin işlemi açıkça gösterdiğini ve genel kurulun bilgisine sunulduğunu ispatlamaktır. Bu noktada bilirkişi incelemesi genellikle kaçınılmazdır; ancak bilirkişiye yöneltilecek soruların (aşağıda 7. bölümde yer verilecek şekilde) BJR süreç kriterleri ve ibra kapsamı ile uyumlu kurulması gerekir.

Defter incelemesinin “ibra kapsamı” boyutunda amacı, işlemin görünürlüğünü; “sorumluluk” boyutunda amacı ise zararın ve illiyet zincirinin finansal izlerini ortaya koymaktır. Bu iki hedef ayrıştırılırsa bilirkişi incelemesi de daha net sonuç verir.

 

4.3. TTK m. 558/2’de Altı Aylık Hak Düşürücü Süre: Kurumsal Barış ile Bilgi Asimetrisi Arasındaki İnce Çizgi

TTK m. 558/2’nin ikinci cümlesi, ibra lehine oy vermeyen veya farklı statüde olan pay sahipleri bakımından, ibra tarihinden itibaren altı ay içinde dava açılmadığında dava hakkının düşeceğini düzenler. Bu süre, kurumsal barış açısından anlaşılabilir bir tercihtir: Şirket, sonsuz bir dava tehdidi altında yönetilemez. Ancak bu süre, bilgi asimetrisi ve delil erişimi sorunları nedeniyle pratikte “dar bir pencere”ye dönüşebilir. Pay sahibi, ibra tarihinde olayın gerçek mahiyetini bilmeyebilir; özellikle ilişkili taraf işlemleri, grup içi transferler, örtülü kazanç veya karmaşık sözleşme zincirleri, gerçeğin ortaya çıkmasını geciktirebilir. Bu nedenle TTK m. 558/2’deki “açıklanan maddi olaylar” sınırlaması, altı aylık sürenin adaletle bağını kuran kritik bir filtredir: Açıklanmamış bir olay bakımından, altı aylık sürenin işletilmesi, “bilmemeyi” pay sahibine yükleyen haksız bir sonuç üretebilir.

Bu nedenle 6 aylık süre tartışması, soyut bir “zaman aşımı” tartışması değil; somut olayda “açıklanan maddi olay” olup olmadığı tartışmasıdır. Bir olay açıklanmamışsa, süreye ilişkin tartışma da ibra kapsamı tartışmasının içinde erir; mahkeme önce kapsamı belirler, ardından sürenin etkisini değerlendirir.

Bu nedenle vardığı normatif öneri şudur: Altı aylık sürenin işlevselliği, genel kurulun aydınlatılmış iradesine bağlıdır. Şeffaflık artarsa süre meşruiyet kazanır; şeffaflık azalırsa süre, adalet duygusunu zedeleyebilir. Bu da şirketler hukukunda bir “ters teşvik” tehlikesini gösterir: Bilgi saklayan yönetim, kısa süre kalkanına sığınmamalıdır; hukuk düzeni bu sonucu, TTK m. 424 istisnası ve Yargıtay’ın “açıklık–tartışma” kriteriyle frenlemektedir.

 

4.4. BJR ile “Kusur Karinesi” Dili Arasındaki Etkileşim: BJR Pratikte Daralıyor Mu?

BJR’nin en kritik sınavı, zarar doğduğunda başlar. Teoride BJR, özenli süreçle alınmış kararın kötü sonuç doğurmasını kusur saymaz. Fakat uygulamada, zarar ispatlandığında kusurun karine gibi ele alınabildiği görülür. Yargıtay 11. HD’nin 2012/10126 E., 2013/9344 K. sayılı kararında, zarar sabitse kusurun karine kabul edilebileceğine dair ifade yer alır. Bu dil, ilk bakışta BJR’nin alanını daraltıyor gibi görünür. Ancak yapılması gereken şey, bu iki yaklaşımı çatıştırmak değil, uzlaştırmaktır: Karine dili, çoğu zaman “kusur otomatik kabul edilir” demek değildir; “yönetim kurulu üyesi süreç özenini somut delillerle açıklamalıdır” demektir.

Bu nedenle BJR ile “karine” dili arasındaki gerilim, çoğu dosyada ispat yükünün hukuken yer değiştirmesinden ziyade, delil üretiminin fiilen hangi tarafta yoğunlaştığı sorunu olarak ortaya çıkar: süreç belgesi yoksa karine dili güçlenir; süreç belgesi varsa BJR savunması güçlenir.

Dolayısıyla BJR’nin pratik işlevi burada belirginleşmektedir: BJR, soyut bir teori değil, bir delil standardıdır. Yönetim kurulu, karar öncesi raporları, danışman görüşlerini, alternatif analizleri, risk değerlendirmelerini ve menfaat çatışmasının bertarafını belgeleyebilmişse, zarar doğsa bile kusur isnadı zorlaşır. Buna karşılık karar alma süreci belgesizse, mahkeme “özenli süreci” görmez; göremediği şeyin varlığına hükmetmekte tereddüt eder. Böylece BJR’nin alanı, şirketin kayıt disiplinine paralel genişler veya daralır. Bu nedenle makalenin bu bölümdeki ana mesajı şudur: BJR’nin korunması, kurumsal kayıt ve açıklama kültürüne bağlıdır.

 

5. Alacaklılar Boyutu: İbra, İflas ve Şirket Dışına Taşan Sorumluluk

5.1. Alacaklının Konumu: Dış İlişki Sorumluluğunun Normatif Çerçevesi (TTK m. 553–556)

Yönetim kurulu sorumluluğu tartışması, şirket ve pay sahibi ile sınırlı tutulduğunda eksik kalır; çünkü şirketler hukukunun en sert sınavı, şirketin ödeme gücünü yitirdiği yerde başlar. Bu noktada sahneye alacaklılar çıkar. TTK m. 553, yönetim kurulu üyelerinin kusurlu ihlallerinden doğan zarardan sadece şirkete ve pay sahiplerine değil, şirket alacaklılarına karşı da sorumlu olabileceğini ifade eder. Bu, sorumluluğun “dış ilişki” boyutudur. Dahası, şirketin iflası hâlinde TTK m. 556, alacaklılara (iflas idaresi aracılığıyla ve belirli koşullarla) tazminatın şirkete ödenmesini isteme hakkı tanır.

Bu noktada vurgulanması gereken ilk teknik eşik şudur: TTK m. 556 mekanizması, alacaklının “bireysel tahsil” amacına değil; şirket zararının iflas masasına kazandırılması suretiyle “kolektif tatmin” amacına hizmet eder. Dolayısıyla dava hakkı, dava sırası ve tazminatın muhatabı bu kolektif tatmin mantığına göre şekillenir.

Ancak burada kritik teknik ayrım şudur: Alacaklının yönetim kurulu üyelerinden talep edebileceği zarar her zaman aynı nitelikte değildir. Uygulamada “dolaylı (yansıma) zarar” ile “doğrudan zarar” ayrımı, hem dava yolunu hem de tazminatın kime ödeneceğini belirler. Şirketin malvarlığında meydana gelen zarar çoğu kez alacaklıya “yansır”; bu durumda alacaklının talebi TTK m. 556 mekanizması içinde, kural olarak “tazminatın şirkete/iflas masasına ödenmesi” şeklinde ileri sürülür. Buna karşılık alacaklının kendi malvarlığında, şirket zararından bağımsız biçimde oluşan bir doğrudan zarar varsa, genel hükümler çerçevesinde alacaklıya bizzat ödeme istenmesi tartışılabilir.

Dolaylı zarar senaryosunda “şirketin malvarlığı azalmıştır”; doğrudan zarar senaryosunda ise “zarar, doğduğu anda şirket malvarlığında azalma yaratmaksızın alacaklının malvarlığında gerçekleşmiştir” (örneğin yöneticilerin edimi ifa etmemek amacıyla şirketi atıl bırakması gibi). Bu ayrım, TTK m. 556 (iflas + masaya ödeme) yolunun mu, yoksa genel hükümler yolunun mu işletileceğini belirleyen ilk filtredir.

Bu çerçeve, içtihatlarda açık biçimde dile getirilmiştir:

İstanbul 17. Asliye Ticaret Mahkemesi 2022/217 E., 2024/32 K. : “… Bu hükümlere göre dava açılabilmesi için şirketin iflas etmiş olması ve davanın da öncelikle iflas idaresi tarafından açılması gerekir. (TTK m. 556/1) İflas idaresi davayı açmadığı takdirde şirket alacaklısı da açabilir. (TK m. 556/2); açılan davada tazminatın şirkete ödenmesi istenmelidir. (TTK m. 556/1) Şirket alacaklısının bu davası "dolaylı zarar"lar bakımındandır; "doğrudan zarar" söz konusu olduğunda alacaklı, bu hükümlere bağlı olmaksızın genel hükümler çerçevesinde tazminatın bizzat kendisine ödenmesini talep edebilir. …”

TTK m. 556 açısından bir diğer kritik nokta, “önce iflas idaresi” ilkesidir. Kanun koyucu, iflas hâlinde yönetim kuruluna karşı sorumluluk davasının (dolaylı zarar yönünden) öncelikle iflas idaresi tarafından açılmasını öngörür; iflas idaresi açmazsa alacaklı/pay sahibi dava açabilir. Bu, kolektif tatmin mantığının usule yansımasıdır. İçtihatta bu öncelik açıkça vurgulanır:

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 43. Hukuk Dairesi 2024/907 E., 2024/1011 K. : “TTK'nın 556/1 ve 3. maddelerine göre zarara uğrayan şirketin iflası hâlinde, tazminatın şirkete ödenmesini isteme hakkını şirket alacaklıları da haiz olup, ancak pay sahiplerinin ve şirket alacaklılarının istemlerinin önce iflas idaresince ileri sürülmesi, iflas idaresi birinci fıkrada öngörülen davayı açmadığı takdirde şirket alacaklılarınca anonim şirketin yönetim kurulu üyeleri hakkında dava açılması mümkündür. Yönetim kurulu üyelerinin sorumluluğu kusur sorumluluğu olup, yönetim kurulu üyesi üzerine düşen dikkat ve özen yükümlülüğünü yerine getirdiğini kanıtlayarak her zaman sorumluluktan kurtulabilir.”

Bu noktada TTK m. 556/2’nin “hasıla dağıtımı” düzeni de unutulmamalıdır: Alacaklı/pay sahibi tarafından açılan davada elde edilen hasıla, İİK hükümlerine göre paylaştırılır; önce dava açan alacaklıların alacakları, sonra pay sahipleri (koşulları varsa) ve artan iflas masasına döner. Bu hüküm, TTK 556 davasının özünde “masaya yarar üretme” fonksiyonunu açık biçimde ortaya koyar.

Bu sistematik, ibra tartışmasını da yeniden çerçeveler. İbra, şirket içi bir “dönem kapatma” kararıdır. Ancak iflas hâlinde şirketin malvarlığı, alacaklıların tahsil alanına dönüşür. Bu durumda, şirketin iç barışı ile alacaklıların adalet talebi arasındaki gerilim büyür. Normatif tespitimiz şudur: İbra, iç ilişkide barış üretse bile, şirket malvarlığının korunması ve alacaklıların tatmini gibi kamuya yakın menfaatler söz konusu olduğunda, ibra kararının etkisi fonksiyonel olarak sınırlanır. Hukuk düzeni, yönetim kurulunun “şeffaflık” yükümlülüğünü sadece pay sahipleri için değil, piyasadaki güven ilişkisi için de önemser.

Bu nedenle iflas sonrası TTK m. 556 çerçevesinde yürüyen sorumluluk tartışması, salt “şirket içi ibra” mantığına indirgenemez: Dava konusu talep, çoğu kez şirkete/iflas masasına dönecek tazminatın kolektif tatmin aracı olmasıdır. Bu yapı içinde ibra savunmasının etkisi, ibra kapsamının “açıklanan maddi olaylar” ile sınırlı oluşu (TTK m. 558/2) ve bilançonun gerçeği gizlemesi halinde ibra etkisinin doğmayacağı (TTK m. 424 istisnası) gibi filtreler üzerinden ayrıca değerlendirilmelidir. Başka bir deyişle: İbra vardır diye alacaklı/iflas idaresi talepleri otomatik olarak bertaraf edilemez; ibra kapsamının ve aydınlatılmış iradenin somut olayda incelenmesi gerekir.

Bu tartışma, uygulamada “ibra def’isi”nin iflas sonrası davada “mutlak engel” değil; “kapsam ve açıklık filtresine tabi” bir savunma aracı olduğunu gösterir. İbra savunmasının davada başarı şansı, (i) açıklanan maddi olay izleri (faaliyet raporu/dipnot/tutanak/denetçi raporu), (ii) TTK 424 istisnası bakımından bilinçli gizleme emarelerinin bulunup bulunmadığı ve (iii) dava konusunun dolaylı zarar mı doğrudan zarar mı olduğu gibi üç katmanlı bir incelemeye bağlıdır.

Bu noktada BJR de yeniden anlam kazanır. Şirketin iflasa gidişini hızlandıran kararlar, çoğu zaman “risk” kisvesi altında savunulur. Oysa iflas bağlamında mahkeme, riskin makul yönetimini değil, bazen borca batıklık işaretlerine rağmen gerekli tedbirlerin alınıp alınmadığını, yönetim kurulunun özen standardını “kriz yönetimi” perspektifinden denetler. Bu nedenle, BJR’yi sadece büyüme döneminin değil, kriz döneminin de hukuki standardı olarak görüyoruz: Tedbirli yönetici, kriz işaretlerini görmezden gelen değil; onları belgeleyen, raporlayan, önlem öneren ve gerekirse genel kurulu/mahkemeyi harekete geçiren kişidir.

Bu kriz perspektifinde özellikle TTK m. 376/3 belirleyici bir eşik oluşturur: borca batıklık şüphesini uyandıran işaretler varsa ara bilanço çıkarma, aktiflerin alacaklıları karşılamaya yetmediği anlaşılırsa mahkemeye bildirimde bulunma ve iflas isteme yükümlülüğü söz konusudur. Bu tür emredici yükümlülüklerin ihlali, artık ticarî takdir alanında değerlendirilemez; BJR’nin koruma alanı daralır ve tartışma “kanuni yükümlülüğün ihlali” eksenine kayar. Mahkemeler, borca batıklık bildirimini geciktiren bir yöneticinin "şirketi kurtaracaktım" savunmasını BJR kapsamında "makul risk" olarak değil, "kanuna aykırı ihmal" olarak nitelendirme eğilimindedir.

Yargılama pratiği açısından belirtmeliyiz ki; borca batıklık işaretlerinin ağırlığı, ara bilanço düzenlenip düzenlenmediği, yönetim kurulunun genel kurulu bilgilendirme/iyileştirme adımları ve bunların hangi belgelerle ispatlandığına göre değişebilir.

Sonuç olarak kriz döneminde BJR savunmasının ikna gücü, olağan dönemden daha sıkı bir belge disiplini gerektirir: ara bilançolar, risk analizleri, yeniden yapılandırma alternatifleri, alacaklılarla görüşme tutanakları ve yönetim kurulu karar gerekçeleri. Krizde “karar almak” kadar, “kararı belgelendirmek” de tedbirli yöneticiliğin ayrılmaz parçasıdır. Yönetici için en büyük koruma, krizin derinleştiği her aşamada m. 376’nın emredici basamaklarını izlediğini ispatlayan bir "delil dosyası" oluşturmaktır.

Uygulayıcılara hatırlatırız ki, “delil dosyası” yalnız yönetim kurulu karar defteriyle sınırlı değildir. Ara bilançoların hazırlanma süreci, bağımsız uzman/danışman yazıları, alacaklılarla yeniden yapılandırma müzakereleri, yönetim kurulu içinde muhalefet şerhleri ve risk komitesi kayıtları da aynı dosyada düzenlenmelidir.

 

5.2. Dolaylı Zarar / Doğrudan Zarar Ayrımı İçin 4 Senaryo Vaka Tablosu

1) Yönetim kurulunun kusurlu yatırımı / kötü yönetim nedeniyle şirket malvarlığı azalıyor; alacaklı tahsil edemiyor.	Dolaylı (yansıma) zarar: şirket zararı alacaklıya yansır	Şirket iflas etmişse: TTK 556 (önce iflas idaresi; açmazsa alacaklı TTK 556/2)	Şirkete / iflas masasına (hasıla İİK’ye göre paylaştırılır)	İflas kararı, şirket zararını gösteren bilirkişi raporu, ticari defter ve kayıtlar (HMK 222), yatırım karar dosyası (rapor–tutanak–teklif), denetim raporları	Süreç özeni (BJR) belgeleri: fizibilite/risk analizi, alternatiflerin karşılaştırılması, danışman raporu; zarar-illiyet bağının kesilmesi; piyasa koşulları savunması
2) Yönetim kurulu, edimi ifa etmemek amacıyla şirketi atıl bırakıp acze sürüklüyor	Doğrudan zarar: alacaklının zararı, şirket zararından bağımsız doğrudan ortaya çıkıyor	Genel hükümler + TTK 553 (doğrudan zarar iddiası)	Alacaklının kendisine (doğrudan talep)	İfa etmeme kastını/amaç birliğini gösteren yazışmalar, faaliyetlerin bilinçli durdurulması, ödeme planı/temerrüt kayıtları, alacak ilişkisinin sözleşme-belgeleri, şirketin fiilen çalışmadığını gösteren tespitler	Zararın “şirket zararı” olduğu ve doğrudan olmadığı savunması; ifa etmeme kastı yokluğu; mali imkânsızlık/force majeure; alacaklının müterafik kusuru iddiası
3) Şirket iflas etmiş; iflas idaresi dava açmıyor, alacaklı yazılı başvuru yapıp ama sonuç alamıyor	Dolaylı zarar	TTK 556/2 ile alacaklının dava ikamesi (ön şart: iflas + iflas idaresinin dava açmaması)	Şirkete / iflas masasına (hasıla İİK’ye göre paylaştırılır)	İflas dosyası belgeleri, iflas idaresine yazılı başvuru ve cevapsızlık/ret, yönetim kurulu işlemlerinin kusurlu olduğunu gösteren rapor ve kayıtlar, masanın menfaatini gösteren hesaplama (muhtemel tazminat)	İflas idaresinin aslında dava açma hazırlığında olduğu/henüz makul süre dolmadığı; alacaklının dava ehliyeti/şartlar tartışması; idareye başvuru yapılmadığı iddiası; zararın doğmadığı/illiyet yokluğu
4) Şirket iflas etmemiş; alacaklı şirket zararının alacağına yansıyacağını ileri sürüyor	Dolaylı zarar – ancak iflas yok	TTK 556 yolu kapalı (iflas şartı yok); alacaklının “dolaylı zarar” için doğrudan TTK 556 temelli dava yetkisi yok (uygulamada dava şartı/hukuki yarar tartışması doğabilir)	-	İcra takip evrakı, borç ödememe göstergeleri, şirket finansal zayıflık emareleri	Ön itiraz: iflas yokluğu nedeniyle TTK 556 uygulanamaz; talebin şirket zararına ilişkin olduğu; alacaklının doğrudan zararını ispat edemediği

 

5.3. İflas İdaresi Dava Açmazsa Alacaklının TTK 556/2 Kapsamında Dava Açma Süreci

Aşağıdaki adımlar, “dolaylı zarar” mantığında tazminatın masaya dönmesi hedefiyle kuruludur:

1-     İflas şartının varlığını netleştir: Şirket hakkında verilmiş iflas kararı olmalıdır (TTK 556/1). Uygulamada, iflas dosyası ve iflas idaresinin teşkili belgelenir.

2-     Talebin niteliğini belirle (dolaylı mı/doğrudan mı?):

Ø  Şirket malvarlığındaki zarar alacaklıya yansıyorsa: Dolaylı zarar → TTK 556 yolu.

Ø  Zarar doğrudan alacaklı malvarlığında doğmuşsa: Genel hükümler → farklı dava stratejisi.

3-     İflas idaresine yazılı başvuru yap (öncelik kuralı): TTK 556/1 gereği “önce iflas idaresi” ilkesini işletmek için, yönetim kurulu üyelerine karşı sorumluluk davası açılması resmen talep edilmelidir. Başvuru dilekçesinde, olay örgüsü, zarar, kusur, illiyet ve talep edilen davanın masaya yararı (muhtemel tazminat miktarı) özetlenir.

4-     İflas idaresinin dava açmama tutumunu belgele: İflas idaresi açıkça “açmıyorum” diyebilir ya da fiilen hareketsiz kalabilir. Bu durum, alacaklının TTK 556/2 ile dava açmasının “pratik eşiği”dir.

5-     TTK 556/2 kapsamında davayı ikame et:

Ø  Davacı: şirket alacaklısı (veya pay sahibi).

Ø  Davalı: sorumlu yönetim kurulu üyeleri / yöneticiler.

Ø  Talep: tazminatın şirkete/iflas masasına ödenmesi (TTK 556/1 mantığı).

6-     Dava dilekçesinde “hasıla dağıtımı” rejimini doğru konumlandır: TTK 556/2 gereği elde edilecek hasıla İİK’ye göre paylaştırılır; bu nedenle davanın amacının “masaya yarar üretmek” olduğu açıkça belirtilir

7-     Delil setini üç hedefe göre kur:

(i) Sorumluluk unsurları (zarar–hukuka aykırılık–kusur–illiyet),

(ii) İflas ve idare önceliği (iflas kararı, iflas idaresine başvuru, iflas idaresinin dava açmaması),

(iii) Zararın şirket zararına ilişkin olduğu (dolaylı zarar niteliği).

8-     Bilirkişi incelemesini “şirket zararını” merkez alacak şekilde yönlendir: Zararın ve illiyetin şirket malvarlığı üzerinden kurulması, “dolaylı zarar” davasının doğasına uygundur.

 

5.4. İflas sonrası TTK 556 davasında ibra savunması nasıl ele alınır?

İflas sonrası TTK 556 davasında ibra savunması gündeme geldiğinde, tartışma iki eksende yürümelidir:

5.4.1. İbra Savunmasının “Kapsam” Filtresi: TTK 558/2 (Açıklanan Maddi Olaylar)

İbra, her şey hakkında değil; “açıklanan maddi olaylar” bakımından sonuç doğurur. Bu nedenle TTK 556 davasında ibra savunması ileri sürülüyorsa mahkeme şu soruları sorar:

1.      Dava konusu olay/işlem genel kurul önüne açıkça getirildi mi?

2.      Pay sahipleri bu olayı bilecek/öğrenebilecek durumda mıydı?

3.      Genel kurulda tartışılabilir şekilde ortaya kondu mu?

Bu çerçeve, Yargıtay’ın “açıklık–bilinme–tartışılma” kriteriyle de uyumludur (makalemizin 3.3. başlığı altında işlendiği eksende).

 

5.4.2. Bilanço Onayı ile İbra Savunmasının Kırılma Noktası: TTK 424 İstisnası

İbra savunması bilançonun onayına dayanıyorsa, TTK 424 istisnası kritik hale gelir. Bilançoda bazı hususlar hiç veya gereği gibi belirtilmemişse, şirketin gerçek durumunun görülmesini engelliyorsa ve bilinçli hareket varsa, onama ibra etkisi doğurmaz.

Dolayısıyla iflas sonrası davada, ibra savunmasının başarısı için davalı yönetici aşağıda sayılan hususları delillerle göstermek zorundadır:

Ø  işlemin finansal tablolarda ve dipnotlarda şeffaf biçimde yer aldığını,

Ø  genel kurulun bilgilendirildiğini,

Ø  “bilinçli gizleme” bulunmadığını.

Davacı alacaklı/iflas idaresi ise:

ü  dipnot eksikliği,

ü  örtülü sınıflandırma,

ü  denetim raporu uyarıları,

ü  genel kurul tutanağında müzakere izinin olmayışı

gibi emarelerle ibra savunmasını “kapsam dışı” bırakmaya çalışır.

 

5.4.3. TTK 556’nın Kolektif Tatmin Fonksiyonu Nedeniyle “İbra = Otomatik Engel” Yaklaşımı Kurulamaz

TTK 556 davasının amacı, şirket zararını masaya kazandırmak ve tüm alacaklılara paylaştırmaktır. Bu nedenle ibra savunması, bir “tek cümlelik kilit” gibi değil; yukarıdaki filtrelerden geçerek değerlendirilir. Özetle; ibra savunması, iflas sonrası davada da ileri sürülebilir; ancak kapsam ve aydınlatılmış irade bakımından yoğun denetime tabidir.

 

6. İbra Etmeme Kararının İptali: Dürüstlük Kuralı Denetimi ile Hukuki Yarar Denetiminin Fonksiyonel İlişkisi

İbra kararları kadar, ibra etmeme kararları da uygulamada uyuşmazlık üretir. Bir yandan genel kurulun takdir yetkisi vardır; diğer yandan bu yetki dürüstlük kuralı ile sınırlıdır. Bu sınır, iptal davasının normatif temelini TTK m. 445’te bulur: Genel kurul kararları kanuna, esas sözleşmeye ve özellikle dürüstlük kuralına aykırıysa iptal edilebilir. Bu nedenle ibra etmeme kararlarının iptali davalarında “dürüstlük kuralı” (TMK m. 2) çoğu kez esasa ilişkin ana iptal sebebi olarak karşımıza çıkar. Ayrıca iptal davasını kimin açabileceği (aktif husumet) ve dava açma koşulları bakımından TTK m. 446’daki sınırlamalar, uygulamada davanın kaderini belirleyen ilk eşiktir.

Uygulamada bazı kararlar, somut bir gerekçe olmaksızın ibradan kaçınmanın dürüstlük kurallarına aykırı olabileceğini vurgular:

Bakırköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi 2022/1035 E., 2024/125 K. : “Genel kurulun ibra konusunda geniş taktir yetkisi bulunmakla birlikte bu yetki sınırsız olmayıp sorunsuz bir bilanço ve yıllık raporlarla, faaliyet dönemine ait işlemlerin hesabını veren yönetim kurulunun ibra edilmesi gerektiği, ortada somut nedenler yokken ve diğer yönetim kurulu üyeleri ibra edilmiş iken ibradan kaçınılmasının dürüstlük kurallarına aykırı düşeceği de kabul edilmelidir.”

Benzer şekilde BAM düzeyinde de bu yaklaşımın izi görülür:

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi 2024/331 E., 2024/438 K. : “Genel kurulun ibra konusunda geniş bir takdir hakkı bulunmaktadır. Ancak bu yetki sınırsız değildir. Genel kurul sorunsuz bir bilanço ve yıllık faaliyet dönemine ait işlemlerin hesabın veren yönetim kurulunu ibra etmelidir. Ortada somut bir neden yokken ibradan kaçınılması dürüstlük kurullarına aykırıdır.”

Bu çizgi, ibra kararlarının “şirket içi siyaset aracı”na dönüşmesini frenlemeye dönüktür. Fakat aynı zamanda şu uyarıyı da içerir: İbranın reddi her zaman kötücül değildir; bazen devam eden soruşturma, tespit edilen somut usulsüzlük, kamu düzenine ilişkin ihlaller, menfaat çatışması gibi nedenlerle ibra etmeme, şirket menfaati gereğidir. Dolayısıyla yargısal denetim, “genel kurul takdir yetkisi”ni ortadan kaldıran bir yerindelik denetimi değil; takdir yetkisinin dürüstlük kuralı sınırları içinde kullanılıp kullanılmadığını ölçen bir meşruiyet denetimidir. Bu meşruiyet denetiminde aşağıdaki hususlar birlikte değerlendirilmelidir:

(i) bilanço/faaliyet raporu/denetim raporlarının içeriği,

(ii) ibra etmemenin tutanaklara yansıtılan gerekçesi,

(iii) diğer yönetim kurulu üyeleriyle eşit işlem ilkesi ve

(iv) şirket zararına ilişkin somut emarelerin bulunup bulunmadığı

Diğer tarafta ise bazı dosyalarda, ibra etmeme kararının iptali davasında “hukuki yarar”ın bulunup bulunmadığı tartışması öne çıkabilir; özellikle sorumluluk davası zaten açılmışsa, iptal davasının ayrıca ne sağlayacağı sorgulanır. Bu iki yaklaşım, yüzeyde çelişki gibi görünse de fonksiyonel okunduğunda çoğu kez şu sonuca ulaşılır: Dürüstlük kuralı denetimi, genel kurulun keyfî davranışını disipline eder; hukuki yarar denetimi ise mükerrer yargılamayı önlemeye çalışır. Birincisi “maddi adalet”e, ikincisi “usul ekonomisi”ne yakındır. Bu nedenle çözüm, mutlak öncelik değil, somut olay değerlendirmesidir: İbra etmeme kararı, davacı bakımından somut ve güncel bir zararı/menfaati etkiliyorsa hukuki yarar daha kolay kurulabilir; sorumluluk davası zaten yürüyorsa ve iptal davası yalnız aynı tartışmanın tekrarı olacaksa yarar dar yorumlanabilir. Bu noktada “fonksiyonel bağlantı” kavramı belirleyicidir: İptal davası, sorumluluk davasında çözülemeyecek ayrı bir uyuşmazlık alanına (örneğin salt “itibar” ve şirket içi statü) müdahale ediyor mu; yoksa sorumluluk davasında zaten tartışılacak maddi olguları ikinci kez mi taşıyor? Hukuki yarar denetimi bu ayrım üzerinden şekillenir.

 

6.1. Hukuki Yarar (Dava Şartı) Ekseninde Teknik Çerçeve: “Ne Değişecek?” Testi

İbra etmeme kararının iptali davasında hukuki yarar incelemesi, pratikte şu soruya indirgenebilir: İptal kararı verilirse davacının hukuki durumunda somut ve güncel ne değişecektir? Bu “ne değişecek?” testi, hem usul ekonomisini korur hem de genel kurul takdir yetkisinin keyfî kullanılmasını denetimsiz bırakmaz. Teknik olarak burada vurgulanması gereken şudur: Hukuki yarar yalnız dava açıldığı anda bulunmakla kalmamalı; hüküm kesinleşinceye kadar devam etmelidir. Bu ilke, ibra edilmeme kararlarının iptalinde “makul süre” yaklaşımıyla birleşir: Eğer sorumluluk davası açılması beklenen bir durumda makul süre içinde dava açılmazsa hukuki yarar yeniden güçlenebilir; buna karşılık sorumluluk davası açılır ve derdestse, iptal davasının yararı daralabilir.

 

6.2. Somut Olay Tipolojileri: Hukuki Yararın Kabul/Ret İhtimalini Etkileyen Senaryolar

İbra etmeme kararının iptali davalarında “hukuki yarar” incelemesi, çoğu kez görünenden daha derin bir iş görür: Mahkeme, bir yandan genel kurulun şirket yönetimini denetleme ve gerektiğinde hesap sorulabilirliği açık tutma iradesine saygı göstermek; diğer yandan bu iradenin, sırf çoğunluk gücüyle keyfî bir “kurumsal damgalama” aracına dönüşmesini engellemek zorundadır. Bu ikili ödev, hukuki yarar tartışmasını soyut bir dava şartı olmaktan çıkarıp, somut olayın özellikleriyle iç içe geçen bir denge testine dönüştürür.

İçtihatlarda bu denge arayışının iki ana eksende şekillendiği görülür. İlk eksen, hukuki yararın “davanın açıldığı tarihte bulunmasının yeterli olmadığı; kararın kesinleşmesine kadar devam etmesi gerektiği” yönündeki genel ilkedir:

Yargıtay 23. HD, 2014/8955 E., 2015/7034 K.: “Hukuki yararın, davanın açıldığı tarihte bulunması yeterli olmayıp, kararın kesinleşmesine kadar devam etmesi gerekir (...) davanın görülebilmesi, makul bir süre geçmesine rağmen sorumluluk davasının açılmamış olmasına bağlıdır.”

İkinci eksen ise, ibra edilmeme kararının “tek başına icrai nitelik taşımadığı” ve esas tartışmanın çoğu kez açılacak bir sorumluluk davasında somutlaştırılacağı kabulüdür. Bu ikinci eksen, özellikle “derdest sorumluluk davası” bulunan hallerde, iptal davasının hukuki yarar yokluğu sebebiyle usulden reddedilmesi sonucuna varan BAM ve ilk derece kararlarında belirgindir.

Bakırköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi 2016/861 E., 2018/536 K. : “… davacı hakkında açılmış bir sorumluluk davasının mevcut olduğu belirlenmiş olup, davacı hakkında verilen ibra edilmeme kararının açılmış sorumluluk davasında değerlendirilecek olması karşısında, davacının bu davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığından (...) hukuki yarara ilişkin dava şartı noksanlığı nedeniyle reddine …”

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi 2024/331 E., 2024/438 K. : “… derdest bir sorumluluk davasının olduğu durumlarda, ayrıca açılan ibra edilmeme kararına ilişkin olarak genel kurul kararının iptali istemi davasında, davacıların hukuki yararının bulunmadığı …”

Nitekim bir kısım içtihatlarda, sorumluluk davası açılmışsa ibra etmeme kararının iptalini istemekte hukuki yararın bulunmadığı; buna karşılık sorumluluk davası açılmamışsa veya makul sürede açılmayarak yöneticinin belirsizlik altında bırakıldığı hâllerde hukuki yararın doğabileceği belirtilmektedir (Yargıtay 11. HD, 2023/5361 E., 2024/9065 K).

Yargıtay 11. Hukuk Dairesi 2023/5361 E., 2024/9065 K. : “… ibra edilmemeleri (...) halinin başlı başına iptal davasına konu edilmesi durumunda (...) davacıların hukuki yararlarının bulunmadığı (...) hukuki yararın varlığının kabul edilebilmesi için (...) sorumluluk davasının makul bir süre de açılıp açılmadığının beklenmesi gerektiği …”

Belirtmeliyiz ki bu alanda uygulama, “tek çizgili” değildir; kararlar, sorumluluk davasının açılıp açılmadığı, açılmışsa derdest olup olmadığı, ayrıca iptal davasının ileri sürdüğü sebebin “şekli” mi yoksa “esasa ilişkin” mi olduğu ayrımına göre farklılaşmaktadır.

Bu noktada, uygulayıcı için en yararlı yöntem, hukuki yararı “tek cümlelik” bir kabulle değil, somut olay tipolojileriyle kavramaktır. Özellikle şu ayrım kilittir: Toplantı ve karar nisabı, oy hakkından yoksunluk, çağrı usulsüzlüğü gibi “şekli” sakatlık iddiaları, doğrudan genel kurul kararının geçerliliğine yönelir; buna karşılık “somut gerekçesiz ibra etmeme” gibi dürüstlük kuralına dayalı iddialar esasa ilişkindir. Yargıtay 23. HD, şekli sakatlıklar bakımından derhal dava edilebilirlik; esasa ilişkin iptal nedenleri bakımından ise sorumluluk davası bağlantısıyla hukuki yararın daralabileceği yönünde ayrım yapmaktadır.

Yargıtay 23. Hukuk Dairesi 2014/7247 E., 2015/1931 K. : “… toplantı ve karar nisabına aykırılık gibi şekli nedenlerle yokluğunun tespitini hemen dava edebilme hakları var ise de, esasa ilişkin iptal nedenlerinin açılmış sorumluluk davasında değerlendirilecek olması karşısında, (...) hukuki yararlarının bulunmadığı, ibra edilmeme kararı ile birlikte sorumluluk davası açılması yönünde bir karar alınmış, ancak makul bir süre geçmesine rağmen böyle bir dava açılmamış ise …”

 

6.2.1. Tipoloji A: Sorumluluk Davası Açılmamış; İbra Etmeme Kararı Tek Başına Sürekli Bir Belirsizlik ve Tehdit Alanı Yaratıyor

Bazı dosyalarda genel kurul, yönetim kurulu üyesini ibra etmez; fakat aynı zamanda bu kararın doğal devamı sayılabilecek sorumluluk davasını açmaz veya açıp açmayacağını belirsiz bırakır. Bu durumda ibra etmeme kararı, yalnız geçmiş dönemin değerlendirilmesi değil; yönetim kurulu üyesinin geleceğini etkileyen bir “kurumsal şüphe” kaydı olarak işlev görür. Yeniden seçilme olasılığı, kurumsal itibar, profesyonel kariyer ve şirket içi güven ilişkisi üzerinde fiilî sonuçlar doğurur. Bu fiilî sonuçlar, hukuki yararın değerlendirilmesinde meselenin “kararın tek başına doğrudan icraya elverişli olup olmadığı” gibi dar bir ölçüte indirgenemeyeceğini gösterir. Zira HMK anlamında hukuki yarar, dava şartı olarak (HMK m. 114/1-h, m. 115) davacının dava yoluyla hukuken korunmaya değer, güncel ve pratik bir menfaat elde edip edemeyeceği sorusuna cevap verir. Bu nedenle ibra etmeme kararının iptali davasında hukuki yarar, kararın şeklen “icrai” olup olmamasından ziyade, iptal hükmünün davacının hukuki durumunda fonksiyonel bir iyileşme sağlayıp sağlamadığı üzerinden belirlenir. Başka bir deyişle, “fonksiyonel menfaat” yaklaşımında mahkeme şu soruyu sorar: İptal kararı verilirse davacı, yalnız teorik bir hak doğrulaması mı elde edecektir; yoksa şirket içi statüsü, itibar ilişkileri, yeniden seçilme ihtimali, mesleki kredibilitesi ve kurumsal güven bağları bakımından somut bir hukuki/fiili sonuç doğacak mıdır?

Bu bağlamda, ibra etmeme kararı tek başına tazminat borcu doğurmasa bile, yönetim kurulu üyesini sürekli belirsizlik altında bırakan; şirket içi yönetişimde “güven kaydı” olarak dolaşıma giren; kimi zaman bankalar, iş ortakları veya yatırımcılar nezdinde dolaylı fakat etkili sonuçlar doğuran bir karar niteliği taşıyabilir. İşte bu durumda, iptal davasının davacının menfaat alanında yaratacağı “fonksiyonel fayda”, hukuki yararın varlığını destekleyebilir. Buna karşılık, karşıt senaryo olarak, aynı maddi vakıalar hakkında derdest bir sorumluluk davası bulunuyorsa ve iptal davası yalnızca bu vakıaların ikinci kez tartışılmasına hizmet edecekse, fonksiyonel menfaat zayıflayabilir; hukuki yarar değerlendirmesi de buna göre daralabilir.

 

Bu tipolojide, hukuki yararın kabulü daha güçlü bir zemine oturabilir. Zira ibra etmeme kararı ile belirsizlik, davacı (ibra edilmeyen üye) üzerinde süregelen bir baskı yaratırken; sorumluluk davasının açılmaması, bu baskının “yargısal çözüm”e dönüşmesini engeller. Yargıtay’ın güncel tartışmalarında da, ibra edilmeme ve sorumluluk davası açılmasına karar verildiği hâlde sorumluluk davası açılmamışsa hukuki yararın varlığına işaret eden değerlendirmeler bulunmaktadır (Yargıtay 11. HD, 2023/5361 E., 2024/9065 K.). Bu noktada “makul süre” kavramı, hem davacının belirsizlik altında bırakılmaması hem de şirketin gereksiz davayla sürüklenmemesi arasında denge kuran ölçüttür.

Bu senaryoda mahkemenin odaklandığı delil alanı, “ibra etmeme kararının somut gerekçesi”dir. Şirketin bilanço ve faaliyet raporları sorunsuzken, diğer yönetim kurulu üyeleri ibra edilmişken veya ibra etmeme gerekçesi tutanaklarda belirsiz bırakılmışken, kararın dürüstlük kuralı (TMK m. 2) bakımından denetlenebilirliği artar.

Uygulayıcı bakımından pratik önerimiz; Davacı, ibra etmeme kararının fiilî etkilerini (profesyonel itibar, yeniden seçilme, bankacılık/finans erişimi vb.) soyut iddia olarak değil; mümkün olduğunca belgeye bağlayarak (yazışmalar, iç politika belgeleri, toplantı tutanağı ifadeleri) somutlaştırmalıdır.

 

6.2.2. Tipoloji B: Sorumluluk Davası Açılmış ve İddialar Sorumluluk Davasında Somutlaştırılmış

Başka bir senaryoda ise ibra etmeme kararını takiben (veya iptal davası sürerken) yönetim kurulu üyesi hakkında sorumluluk davası açılmıştır. Böyle bir durumda mahkeme, “hukuki yarar” tartışmasını usul ekonomisi ve fonksiyonel ayrım üzerinden daha dar yorumlayabilir: İbra etmeme kararının yerindeliği, zaten sorumluluk davasında somut olgular üzerinden incelenecektir; iptal davası aynı maddi meseleleri ikinci kez yargı önüne getirme riski taşır. Bu doğrultuda içtihatlarda, sorumluluk davası mevcutken esasa ilişkin iptal nedenlerinin sorumluluk davasında değerlendirilecek olması karşısında hukuki yararın bulunmadığı gerekçesiyle usulden ret gerektiği ifade edilmiştir (Yargıtay 23. HD, 2014/2701 E., 2014/6133 K.; aynı doğrultuda bir kısım ilk ve ikinci derece uygulaması).

Bu tipolojide hukuki yararın varlığını savunmak isteyen tarafın, iptal davasının sorumluluk davasında çözülemeyecek “ayrı ve güncel” bir menfaat sağladığını göstermesi gerekir. Aksi hâlde iptal davası, sorumluluk davasının gölgesinde kalabilir. Bu “ayrı menfaat” çoğu kez itibar ve statü ekseninde kurulmaya çalışılır; ancak mahkemenin hukuki yarar kabulü için, bu menfaatin soyut değil somut ve güncel bir etki olarak ortaya konulması gerekir.

 

6.2.3. Tipoloji C: İbra Etmeme Kararı, Azil/Temsile İlişkin Kararlarla Birlikte “Kurumsal Tasfiye Paketi” İçinde

Bazı genel kurullarda ibra etmeme kararı, tek başına alınmaz; görevden alma, temsil yetkisinin sınırlandırılması, yönetim kurulunun yeniden teşkili gibi kararlarla birlikte bir “paket” hâlinde kurgulanır. Bu paket, yöneticinin şirket içi statüsünü ve kurumsal konumunu doğrudan etkiler. Böyle bir durumda iptal davası, salt sorumluluk davasına devredilebilecek bir tartışma olmaktan çıkar; çünkü “paket karar” statü doğurur ve statüyü ortadan kaldıracak tek yol çoğu kez iptal davasıdır. Bu nedenle hukuki yarar, somut etki sebebiyle yeniden güçlenebilir.

Bu tipolojide delil odağı, paket kararların objektif gerekçesidir: kararların şirket menfaatiyle ilişkisi, eşit işlem/dürüstlük kuralı denetimi, karar sürecinin şeffaflığı ve gerekçelendirme düzeyidir. Burada ayrıca “kararların birlikte değerlendirilmesi” (paket etki) yaklaşımı önem kazanır; zira ibra etmeme tek başına icrai olmasa bile, azil/temsil sınırı gibi kararlarla birlikte davacının hukuki durumunda somut değişiklik doğurabilir.

 

6.2.4. Tipoloji D: İbra Etmeme Kararı, Denetim Raporu/Özel Denetim/Ceza Soruşturması Gibi Süreçlerle Desteklenmiş

Son tipoloji, ibra etmeme kararının keyfî değil; denetim raporları, özel denetim talepleri, iç soruşturma veya ceza soruşturması gibi süreçlerle desteklendiği hâllerdir. Bu senaryoda ibra etmeme, şirket menfaatini korumaya yönelik “önleyici” bir refleks olarak sunulur. Böyle bir durumda hukuki yarar tartışması tek başına dava şartı düzeyinde kalmayabilir; yarar kabul edilse dahi esasa girildiğinde, ibra etmemenin dürüstlük kuralına aykırı olmadığı sonucuna varılması daha muhtemel hâle gelir. Çünkü karar, “soyut itham” değil, somut emare setiyle beslenmektedir.

Bu tipolojide delil odağı, emarelerin gerçekliği ve genel kurulun aydınlatılmasıdır: genel kurula hangi bilgi sunulmuştur, hangi somut olaylar tartışılmıştır, ibra etmeme kararı hangi gerekçelerle şekillenmiştir?

Sonuç olarak bu tipolojiler, ibra etmeme kararının iptali davalarında hukuki yararın “tek formül”le değil, sorumluluk davasının varlığı/yokluğu, kararın davacı üzerindeki somut etkisi ve kararın dayandığı emare setinin yoğunluğu gibi faktörlerle belirlendiğini gösterir. Böylece hukuki yarar tartışması, salt usuli bir formalite olmaktan çıkar; kurumsal adalet ile usul ekonomisi arasındaki dengeyi kuran bir değerlendirme aracına dönüşür. Bu denge, uygulamada “makul süre” kavramı ve “şekli/esasa ilişkin” ayrımı üzerinden somutlaşır.

 

6.3. Dürüstlük Kuralı Denetimi ile Hukuki Yarar Denetiminin Birlikte İşletilmesi

Bu iki denetim birbiriyle çatışmaz; farklı sorular sorar:

Ø  Hukuki yarar: “Bu dava açılmalı mı?”

Ø  Dürüstlük kuralı: “Bu karar keyfî mi?”

Bu nedenle pratik öneri şudur: Mahkeme, önce hukuki yararı “somut etki” üzerinden tartışmalı; yarar varsa esasa girip, ibradan kaçınmanın somut ve savunulabilir gerekçeye dayanıp dayanmadığını dürüstlük kuralı çerçevesinde incelemelidir.

Bu iki aşamalı yaklaşımın teknik dayanağı şudur: Hukuki yarar dava şartıdır; dava şartı yoksa mahkeme esasa giremez. Bu nedenle “dürüstlük kuralına aykırılık” iddiası çok güçlü olsa bile, mahkeme önce hukuki yararı (somut etkiyi) irdelemek zorundadır.

Bu bağlamda Yargıtay’ın ibra kararının muhalif pay sahiplerinin sorumluluk davası yönünden etkisine dair ifadesi, ibra tartışmasının “tek boyutlu” olmadığını da hatırlatır:

Yargıtay 11. Hukuk Dairesi 2024/2936 E. , 2025/3217 K. : “… ortakların aldığı ibra kararının karara muhalif pay sahiplerinin açacağı sorumluluk davaları yönünden etki göstermeyeceği …”

Bu kesit, ibra kurumunun etkisinin, davacı sıfatı, oy davranışı ve somut olayın kurgusu içinde değişebilen bir yönü olduğunu gösterir. Önerimiz şudur: İbra/ibra etmeme tartışmaları, tek bir “genel kural” cümlesine indirgenmemeli; fonksiyonel ve delile dayalı bir analizle yürütülmelidir. Fonksiyonel analiz yapılırken şu sorular “kontrol listesi” gibi ele alınmalıdır:

ü  sorumluluk davası var mı,

ü  yoksa makul sürede açılacak mı,

ü  iptal davası şekli sakatlık mı ileri sürüyor yoksa esasa ilişkin dürüstlük iddiası mı,

ü  ibra etmeme kararı davacının hukuki/fiilî statüsünde ayrıca bir değişiklik yaratıyor mu?

 

7. Uygulama Rehberi: BJR Savunması ve İbra Kalkanı İçin Delil Mimarisinin Kurulması

Makalenin “hukuki mühendislik” değeri, bu bölümde somutlaşır. Zira sorumluluk davaları çoğu zaman belgeler üzerinden yürür; soyut iyi niyet beyanları, mahkeme önünde zayıf kalır. Bu nedenle hem yönetim kurulu üyeleri hem şirket avukatları için bir “delil mimarisi” önerisi yapmak gerekir. Bu önerilerin temel dayanağı şudur: BJR, yerindelik denetimini değil “süreç denetimini” öngörür; dolayısıyla süreç denetiminin dili de belgedir. Nitekim bölge adliye mahkemesi, hâkimin kararın yerinde olup olmadığına değil, karar sürecinin özen ölçüsüne bakacağını vurgulamaktadır.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi 2019/1855 E., 2022/378 K. : “Hâkim, yönetim kurulunun karar verdikleri konuya vakıf olup olmadıklarını, verdikleri kararın bilincinde olup olmadıklarını ve şirketin çıkarlarına yabancı hususların karara etkisinin bulunup bulunmadığını, TTK m. 369'da benimsenen özen ölçüsünde araştıracaktır (...) Çünkü bu durumda yönetim kurulunun tercihine saygı duyulmalı, kararın yerinde olup olmadığı tartışılmamalıdır.”

 

7.1. Davacı (Şirket / Pay Sahibi / Alacaklı) Açısından Dava Stratejisi

7.1.1. Dava Öncesi Hazırlık: Talep Haritası ve Olay Örgüsü

Dava açılmadan önce “hangi karar/işlem zinciri”nin zarar doğurduğu, hangi dönemde gerçekleştiği, hangi organ kararıyla yürütüldüğü netleştirilmelidir.

Bu aşamada davacı tarafın en kritik yükümlülüğü “somutlaştırma”dır: Soyut iddia değil, zaman–mekân–içerik bağlamında ispata elverişli vakıa örgüsü kurulmalıdır. Aksi halde ibraz, bilirkişi ve tedbir talepleri de “genel ve soyut” görülerek reddedilmeye daha yatkın hale gelir.

Ankara Batı Asliye Ticaret Mahkemesi 2022/84 E., 2022/370 K. : “Bir davada haklı çıkabilmek için soyut veya genel hatlarıyla bir iddiayı ortaya koymak yeterli değildir. Aynı zamanda bu iddiaların, ispata elverişli hale getirilerek zaman, mekân ve içerik olarak somutlaştırılması gerekir (...) Soyut iddialar ve vakıalar üzerinden değerlendirme yapılması mümkün değildir.”

İbra savunması bekleniyorsa, başlangıçtan itibaren “açıklanan maddi olay” tartışmasının izleri (faaliyet raporu, dipnot, genel kurul tutanağı) toplanmalıdır. Özellikle ibra kalkanını “kapsam” yönünden daraltmak için Yargıtay’ın aradığı üçlü ölçüt (açıklık–bilinme–tartışılma) bakımından hangi izlerin eksik olduğu daha dava dilekçesinde işaretlenmelidir.

Yargıtay 11. HD 2012/10126 E., 2013/9344 K : “Ancak, ibranın borçtan kurtarıcı sonucu doğurabilmesi ibraya konu işlemlerin açıkça ortaya konulması, bilinmesi ve tartışılmasına bağlıdır.”

 

7.1.2. Delil Tespiti: Belge Kaybı/Erişim Riski Yüksek Dosyalarda Öncelikli Araç

Özellikle elektronik yazışmalar, teklif dosyaları, komite notları ve danışman raporlarında kayıp riski yüksektir.

Delil tespiti; yargılama başlamadan “belgenin varlığını ve içeriğini” korumaya hizmet eder ve bilirkişi incelemesinin sağlıklı yapılmasını kolaylaştırır.

Elektronik deliller bakımından strateji kurulurken, “erişim yetkisi / veri güvenliği / kişisel veri (KVKK) riski” gözetilmelidir: Her olayda noter tespiti teknik olarak mümkün olmayabilir; ancak gecikme tehlikesi bulunan hallerde mahkemeden delilin korunmasına dönük tespit/koruma mekanizmalarının işletilmesi, delil asimetrisini azaltır.

 

7.1.3. HMK m. 219 İbraz Talepleri: Hedefli ve Kriter Bazlı Kurgu

İbraz talepleri, 2.4’teki BJR süreç kriterlerine ve 4.2.1’deki delil asimetrisi analizine paralel kurulmalıdır. Örnek hedefli ibraz kalemleri:

ü  Yönetim kurulu kararının eki olan rapor/sunum/teklif dosyaları

ü  Alternatif teklif toplama belgeleri, ihale dosyası, emsal fiyat çalışmaları

ü  Değerleme raporları ve dayanak çalışma kağıtları

ü  İlişkili taraf/menfaat çatışması beyanları ve çekilme şerhleri

ü  Faaliyet raporu çalışma dosyası, dipnot çalışma tabloları

ü  Genel kurul bilgilendirme dokümanları, toplantı soru-cevap notları

Burada kritik ek nokta: İbraz talebinin “yaptırımı” HMK m. 220’de bulunur. Mahkemece ibrazına karar verilen belgenin süresinde ibraz edilmemesi halinde, mahkeme belgenin içeriği konusunda diğer tarafın beyanını kabul edebilir. Bu nedenle ibraz talepleri yalnız delile erişim değil, aynı zamanda karşı tarafın “belge saklama” stratejisini bozan bir usul kaldıracıdır.

Pratik öneri: İbraz talepleri, “hangi belgenin hangi BJR kriterini ispatlayacağı/çürüteceği” gösterilerek kurulursa (bilgi toplama – alternatif karşılaştırma – uzman görüşü – menfaat çatışması – gerekçeli tutanak), mahkemenin ‘gereksiz araştırma’ endişesi azalır ve ibraz kararı alma ihtimali yükselir.

 

7.1.4. İhtiyati tedbir: “zararın büyümesini” veya “delilin yok olmasını” önleme

Sorumluluk davalarında ihtiyati tedbir iki amaçla gündeme gelir:

Ø  Malvarlığını koruma: Tazminatın tahsil kabiliyetini tehlikeye sokacak devir/kaçırma riskine karşı.

Ø  Uyuşmazlık konusunu koruma: Örneğin belirli varlıkların devrinin durdurulması veya belirli tasarrufların askıya alınması.

Tedbir talebinin başarısı, “yaklaşık ispat” standardını karşılayacak bir ön delil seti ile doğrudan bağlantılıdır (işlem zinciri, zarar emareleri, aciliyet).

Bu nedenle tedbir dilekçesinde yalnız “zarar ihtimali” değil; (i) hangi varlığın hangi işlemle elden çıkarılacağı, (ii) elden çıkarma halinde tahsil kabiliyetinin neden ortadan kalkacağı, (iii) aciliyetin hangi olgularla doğduğu somutlaştırılmalıdır.

 

7.1.5. Bilirkişi incelemesi: soruların isabetli kurulması

Bilirkişiye yöneltilecek sorular, yalnız “zarar var mı?” ile sınırlanmamalıdır. Örnek olarak şu sorular yöneltilmelidir:

ü  İşlem/karar, karar tarihinde mevcut verilerle makul görülebilir miydi? (süreç kriterleri)

ü  Alternatifler ve piyasa emsalleri nelerdi?

ü  Finansal tablolarda işlem/riske ilişkin açıklama yeterli miydi? (TTK 424-558 bağlantısı)

ü  Zararın miktarı ve illiyet zinciri nasıl kuruluyor?

Ek öneri: Bilirkişi soruları, BJR’nin süreç kriterleriyle “eşleştirilmiş” biçimde kurulmalıdır. Örneğin “alternatif değerlendirme” kriteri için bilirkişiden (i) emsal piyasa fiyatları, (ii) alternatif tekliflerin varlığı, (iii) tekliflerin karşılaştırılabilirliği ve (iv) karar tarihindeki veriye göre makullük analizi istenmelidir. Böylece rapor, yalnız muhasebe değil, süreç denetimi de üretir.

 

7.2. Davalı (Yönetim Kurulu Üyesi) Açısından Savunma Stratejisi

7.2.1. BJR savunması: “Süreç dosyasını” mahkemeye taşıma

Savunma, soyut “ticari takdir” iddiası değil; somut süreç belgeleri üzerinden kurulmalıdır:

ü  Karar öncesi rapor seti

ü  Uzman görüşleri

ü  Alternatif karşılaştırmaları

ü  Menfaat çatışmasının bulunmadığı/bertaraf edildiği kayıtlar

ü  Gerekçeli tutanaklar ve muhalefet şerhleri

BJR savunmasının “çekirdeği” şudur: Mahkeme kararın yerindeliğini tartışmayacaksa, savunmanın hedefi kararı değil, karar sürecini görünür kılmaktır. Bu noktada BAM’ın yaklaşımı, yönetim kurulunun tercihine saygı duyulması gerektiğini; ancak karar sürecindeki özen ölçüsünün denetleneceğini belirtir (bkz. BAM 14. HD 2019/1855 E., 2022/378 K. içtihadı).

 

7.2.2. İbra savunması: “açıklanan maddi olay”ın izlerini gösterme

İbra savunması yapılacaksa hedef delil seti şudur:

ü  Faaliyet raporunda açık anlatım

ü  Dipnot açıklamaları

ü  Genel kurul tutanağında müzakere/soru-cevap izleri

ü  Denetçi raporunda konuya temas

Bu izler yoksa, Yargıtay’ın “açıklık–bilinme–tartışılma” kriteri nedeniyle ibra kalkanı zayıflayabilir.

Bu nedenle davalı vekili, ibra kararının varlığını sunmakla yetinmemeli; ibra kapsamına giren “açıklanan maddi olay” izlerini (rapor/dipnot/tutanak/denetim belgesi) dosyaya taşımalıdır. Aksi halde ibra savunması, formel kalır ve kapsam tartışmasında zayıflar.

 

7.3. BJR ve İbra İçin Özet Delil Mimarisi (Koruyan / Zayıflatan Deliller)

BJR bakımından yönetim kurulunun elinde bulunması gereken temel deliller şunlardır:

(i) karar öncesi bilgi seti (pazar araştırması, finansal analiz, risk raporu),

(ii) uzman görüşleri (değerleme, hukuk, finans),

(iii) alternatiflerin karşılaştırılması (en az iki senaryo),

(iv) menfaat çatışmasının açıklanması ve bertarafı (tutanağa şerh, toplantıdan çekilme),

(v) gerekçeli toplantı tutanakları.

Bu deliller, ticarî kararın “makul ve özenli süreçte” alındığını gösterir. Böylece zarar doğsa bile, kusur isnadına karşı somut bir savunma zemini oluşturur.

BJR bakımından tek bir belgenin eksikliği her zaman otomatik olarak korumanın kalktığı anlamına gelmez; ancak süreç kriterlerinde “ciddi boşluklar” veya menfaat çatışması emareleri, özen denetimini sertleştirir ve BJR savunmasını zayıflatır.

İbra bakımından ise, “açıklanan maddi olay” şartının gereği olarak şunlar önemlidir:

(i) faaliyet raporunda kritik işlemlerin açık ve anlaşılır anlatımı,

(ii) bilançoda ve dipnotlarda ilgili işlem/riske ilişkin şeffaf açıklamalar,

(iii) genel kurulda soru-cevap ve müzakere izlerinin tutanağa geçirilmesi,

(iv) denetçi raporlarında konunun yer alması,

(v) gerekiyorsa gündemde özel madde olarak düzenlenmesi.

Böylece ibra, “bilgiyle güçlenen” bir barış hâline gelir.

Bu noktada “iz” yaklaşımı belirleyicidir: faaliyet raporu–dipnot–tutanak–denetim raporu zincirinde iz yoksa, Yargıtay’ın kriteri gereği ibra kalkanı kapsam bakımından tartışmalı hale gelir.

Bu bölüm, aynı zamanda davacı taraf için de bir strateji sunar. Davacı (şirket veya pay sahibi) açısından BJR’yi delmek, kararın kötü sonuç vermesinden çok, karar sürecinin “özensiz” olduğunu göstermeyi gerektirir. Bu nedenle davacı, tutanaklarda gerekçe yokluğunu, alternatif araştırması yapılmadığını, uzman raporu alınmadığını, menfaat çatışması şüphesini ve şeffaflık eksikliğini ortaya koymalıdır. İbra savunmasını kırmak için ise, olayın raporlarda yer almadığını, dipnotlarda gizlendiğini veya genel kurulda tartışılmadığını; TTK m. 424 istisnası bakımından gerçeği gizleme iddiasını destekleyecek emareleri (bilanço çelişkileri, bağımsız raporlar, sonradan ortaya çıkan işlem zinciri) göstermelidir.

Sonuçta BJR ve ibra, şirketler hukukunda iki ayrı “kalkan”dır; ama her kalkanın bir bedeli vardır: BJR’nin bedeli belgedir; ibra kalkanının bedeli açıklıktır. Bu iki bedel ödenmediğinde, en iyi niyetli yönetici dahi mahkeme önünde korunmasız kalabilir; ödenebildiğinde ise zararla sonuçlanan riskli kararlar dahi otomatik sorumluluk doğurmayabilir.

 

8. Sonuç: Hukuk, Ticareti Ürkütmeden Korumayı Hedefler

Yönetim kurulu sorumluluğu, şirketin kalbinde atan iki nabzı aynı anda duymayı gerektirir: büyüme nabzı ve güven nabzı. Türk Ticaret Kanunu’nun 369. maddesi, yönetim kurulunu risk almaktan men etmez; riskin özenli ve sadakatli bir süreç içinde yönetilmesini ister. 553. madde ise her zarar için değil, kusurla ihlal edilen yükümlülük için sorumluluk kurar. Business Judgment Rule (BJR) yaklaşımı, bu çerçevede mahkemeyi “yerindelik denetimi” tuzağından alıkoyan; buna karşılık yönetim kurulu kararlarını süreç özeni üzerinden denetlemeyi zorunlu kılan bir yöntemdir. İbra ise şirketin kurumsal barış mekanizmasıdır; ancak TTK m. 424’ün istisnası ve TTK m. 558/2’nin “açıklanan maddi olaylar” sınırı nedeniyle, gerçeği saklayan bir zırha dönüşemez. Bu iki kurumun ortak paydası, şirketin kayıt düzeni ve şeffaflık kültürüdür: kültür güçlüyse her iki kalkan da işler; zayıfsa her ikisi de delinir.

BJR–ibra gerilimi, nihayetinde bir “norm çatışması” değil, ispat mimarisi meselesidir. İbra, bilgiyle güçlenir; bilgi yoksa zayıflar. BJR, belgeyle güçlenir; belge yoksa daralır. Bu tespit , makalemizin en temel çıkarımıdır: Hukuk, tarafların niyetine değil, ortaya koydukları delillere bakar. Bu nedenle yönetim kurulu üyeleri ve şirket avukatları, sorumluluk riskini yönetmek için öncelikle bir “belge ve açıklama disiplini” kurmalıdır. Şirketler hukukunda iyi yönetişim, sadece etik bir talep değil; aynı zamanda dava riskini yöneten bir delil üretim rejimidir. Hukuk düzeninin aradığı denge, yöneticiyi felç etmeden hesap sorabilmek; ticareti ürkütmeden koruyabilmektir. Ve bu denge, en çok da şirketin kendi kayıtlarında, raporlarında ve genel kurul tutanaklarında kurulmaktadır: Denge soyut bir normda değil, somut bir uygulama disiplinindedir.

 

Sonuç / Özet

1) Yönetim kurulu üyelerinin şahsî sorumluluğu, TTK m. 553 kapsamında kusura dayalıdır; zarar tek başına yeterli değildir. Zarar, hukuka aykırılık, kusur ve illiyet bağının birlikte gerçekleşmesi gerekir. Mülga rejimin dilini taşıyan bazı kararlarda “karine” ifadeleri görülebilse de, 6102 sonrası sistematikte bu dilin pratik karşılığı çoğu kez ispat yükünün otomatik yer değiştirmesi değil, delil asimetrisi nedeniyle yöneticinin karar sürecini belgeleme ihtiyacının artmasıdır.

2) TTK m. 369 “tedbirli yönetici” standardı ve bunun yorum alanındaki BJR, mahkemenin “sonuç” yerine “süreç” denetimi yapmasını gerektirir. Süreç denetiminin somut kriterleri; yeterli bilgi toplama, uzman görüşü alma, makul alternatif değerlendirme, menfaat çatışmasını bertaraf etme ve gerekçeli karar/tutanak düzenidir.

3) BJR’nin sınırı, ticarî takdir alanı ile emredici hüküm alanının ayrımında görünür. Emredici hüküm ihlallerinde BJR, “kanuna aykırılığı örten” bir kalkan olarak işletilemez; süreç özeni savunması, hukuka uygunluk denetiminin yerine geçmez.

4) İbra, yalnız açıklanan maddi olaylar bakımından dava hakkını kaldırır (TTK m. 558/2). Yargıtay’ın ibra için aradığı “açıklık–bilinme–tartışılma” ölçütü, ibranın formel bir tutanak değil, aydınlatılmış irade ile güçlenen bir kurum olduğunu gösterir. Bu üçlü ölçütün pratik izleri; faaliyet raporunda anlaşılır anlatım, finansal dipnotlarda şeffaflık, genel kurul müzakeresinde soru-cevap izleri ve denetim raporlarında konunun görünürlüğüdür.

5) İbra ve BJR tartışması, çoğu davada ispat yükü ve delil dengesi üzerinden çözümlenir; BJR “belge standardı”, ibra ise “bilgi standardı” üretir. Delil asimetrisini dengeleyen temel usul araçları; HMK m. 219 (belge ibrazı), HMK m. 220 (ibraz etmemenin sonuçları), HMK m. 222 (ticari defterlerin delil rejimi) ve delil tespiti kurumudur. Katmanlı ispat modelinde davalı ibra kararını ve açıklama izlerini sunar; davacı ise bunların yetersizliğini somut emarelerle gösterir.

6) Alacaklılar boyutu, sorumluluğun şirket dışına taşan yüzüdür; iflas hâlinde sistematik TTK m. 556 ile farklılaşır. İflas hâlinde tazminatın şirkete/masaya kazandırılması ve “önce iflas idaresi” ilkesi, uyuşmazlığı kolektif tatmin mantığına bağlar. Bu çerçevede ibra kararının üçüncü kişiler bakımından etkisi, ibra kapsamı ve aydınlatılmış irade ölçütleriyle birlikte, somut olayda ayrıca değerlendirilir. Kriz döneminde ise BJR koruması, “krizi görmezden gelme”yi değil; krizi belgeleyen ve kanuni yükümlülükleri işleten süreç özenini korur.

Özellikle vurgulanması gereken nokta: BJR ve ibra, teorik kurumlar olmaktan çok, “belge ve açıklama disiplini” ile yaşayan kurumlardır. Bu disiplinin olmadığı yerde, en haklı yönetici dahi korunamayabilir; disiplinin olduğu yerde ise, zararla sonuçlanan riskli kararlar dahi otomatik olarak sorumluluk doğurmaz. Bu nedenle şirketler, yönetim kurulu karar süreçlerini ve genel kurul bilgilendirme mekanizmalarını, bir “delil üretim rejimi” olarak yeniden tasarlamalıdır.

Avukat

İsmail ALTAY

 

Bu Makaleye Atıf Yapılması İçin Önerilen Künye:

İsmail ALTAY, ““Anonim Şirket Yönetim Kurulu Üyelerinin Şahsi Sorumluluğu: ‘Ticari Karar İlkesi’ (Business Judgment Rule) ve İbra Kararlarının Hukuki Sınırları”, 2026, https://ismailaltay.com.tr/?p=sayfa&alt=makaleler&id=405  (Erişim Tarihi: …).”

 

 

 

 

Kaynakça (Mevzuat)

TTK – Özen ve Bağlılık Yükümlülüğü – Madde 369: “(1) Yönetim kurulu üyeleri ve yönetimle görevli üçüncü kişiler, görevlerini tedbirli bir yöneticinin özeniyle yerine getirmek ve şirketin menfaatlerini dürüstlük kurallarına uyarak gözetmek yükümlülüğü altındadırlar.”

TTK – Çağrı ve Bildirim Yükümü – Madde 376/3: “Şirketin borca batık durumda bulunduğu şüphesini uyandıran işaretler varsa, yönetim kurulu, aktiflerin hem işletmenin devamlılığı esasına göre hem de muhtemel satış fiyatları üzerinden bir ara bilanço çıkartır. Bu bilançodan aktiflerin, şirket alacaklılarının alacaklarını karşılamaya yetmediğinin anlaşılması hâlinde, yönetim kurulu, bu durumu şirket merkezinin bulunduğu yer asliye ticaret mahkemesine bildirir ve şirketin iflasını ister.”

TTK - Müzakereye Katılma Yasağı – Madde 393: “(1) Yönetim kurulu üyesi, kendisinin şirket dışı kişisel menfaatiyle (...) şirketin menfaatinin çatıştığı konulara ilişkin müzakerelere katılamaz. (...) (2) Bu hükümlere aykırı hareket eden yönetim kurulu üyesi (...) şirketin uğradığı zararı tazminle yükümlüdürler.”

TTK -  Şirketle İşlem Yapma, Şirkete Borçlanma Yasağı – Madde 395: “(1) Yönetim kurulu üyesi, genel kuruldan izin almadan, şirketle kendisi veya başkası adına herhangi bir işlem yapamaz; aksi hâlde, şirket yapılan işlemin batıl olduğunu ileri sürebilir. (2) (...) Pay sahibi olmayan yönetim kurulu üyeleri ile (...) yakınları şirkete nakit borçlanamaz. ...” 

TTK – Bilançonun Onaylanmasına İlişkin Karar – Madde 424: “(1) Bilançonun onaylanmasına ilişkin genel kurul kararı, kararda aksine açıklık bulunmadığı takdirde, yönetim kurulu üyelerinin, yöneticilerin ve denetçilerin ibrası sonucunu doğurur. Bununla beraber, bilançoda bazı hususlar hiç veya gereği gibi belirtilmemişse veya bilanço şirketin gerçek durumunun görülmesine engel olacak bazı hususları içeriyorsa ve bu hususta bilinçli hareket edilmişse onama ibra etkisini doğurmaz.”

TTK - Kurucuların, Yönetim Kurulu Üyelerinin, Yöneticilerin ve Tasfiye Memurlarının Sorumluluğu – Madde 553: “(1) Kurucular, yönetim kurulu üyeleri, yöneticiler ve tasfiye memurları, kanundan ve esas sözleşmeden doğan yükümlülüklerini kusurlarıyla ihlal ettikleri takdirde, (…) hem şirkete hem pay sahiplerine hem de şirket alacaklılarına karşı verdikleri zarardan sorumludurlar.”

TTK - İflas hâlinde  - Madde 556: “(1) Zarara uğrayan şirketin iflası hâlinde, tazminatın şirkete ödenmesini isteme hakkını şirket alacaklıları da haizdir. Ancak, pay sahiplerinin ve şirket alacaklılarının istemleri önce iflas idaresince ileri sürülür. (2) İflas idaresi birinci fıkrada öngörülen davayı açmadığı takdirde, her pay sahibi veya şirket alacaklısı mezkûr davayı ikame edebilir. Elde edilen hasıla, İcra ve İflas Kanunu hükümlerine göre, önce dava açan alacaklıların alacaklarının ödenmesine tahsis olunur; bakiye, sermaye payları oranında davacı pay sahiplerine ödenir; artan iflas masasına verilir.”

TTK – İbranın Etkisi – Madde 558: “(2) Şirket genel kurulunun, sorumluluktan ibraya ilişkin kararı, ibranın kapsadığı açıklanan maddi olaylara ilişkin olarak, şirketin, ibraya olumlu oy veren ve ibra kararını bilerek payı iktisap etmiş olan pay sahiplerinin dava hakkını kaldırır. Diğer pay sahiplerinin dava hakları ibra tarihinden itibaren altı ay geçmesiyle düşer.”

TBK - Zararın ve Kusurun İspatı – Madde 50: “Zarar gören, zararını ve zarar verenin kusurunu ispat yükü altındadır. Uğranılan zararın miktarı tam olarak ispat edilemiyorsa hâkim, olayların olağan akışını ve zarar görenin aldığı önlemleri göz önünde tutarak, zararın miktarını hakkaniyete uygun olarak belirler.”

TMK - Dürüst Davranma – Madde 2: “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.”

HMK – Dava Şartı: Hukuki Yarar – Madde 114/1-h: “h) Davacının, dava açmakta hukuki yararının bulunması.”

HMK – Dava Şartı İnceleme - Madde 115: “(1) Mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır. (...) (2) Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir.”

HMK – İspat Yükü – Madde 190: “(1) İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir. (2) Kanuni bir karineye dayanan taraf, sadece karinenin temelini oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altındadır. Kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı taraf, kanuni karinenin aksini ispat edebilir.”

HMK - Tarafların Belgeleri İbrazı Zorunluluğu – Madde 219: “(1) Taraflar, kendilerinin veya karşı tarafın delil olarak dayandıkları ve ellerinde bulunan tüm belgeleri mahkemeye ibraz etmek zorundadırlar. (...)”

HMK - Tarafın Belgeyi İbraz Etmemesi – Madde 220: “(1) (...) mahkeme bu belgenin ibrazı için kesin bir süre verir. (3) Belgeyi ibraz etmesine karar verilen taraf, kendisine verilen sürede belgeyi ibraz etmez (...) mahkeme, duruma göre belgenin içeriği konusunda diğer tarafın beyanını kabul edebilir.”

HMK - Ticari Defterlerin İbrazı ve Delil Olması – Madde 222: “(1) Mahkeme, ticari davalarda tarafların ticari defterlerinin ibrazına kendiliğinden veya taraflardan birinin talebi üzerine karar verebilir. (2) Ticari defterlerin, ticari davalarda delil olarak kabul edilebilmesi için, kanuna göre eksiksiz ve usulüne uygun olarak tutulmuş, açılış ve kapanış onayları yaptırılmış ve defter kayıtlarının birbirini doğrulamış olması şarttır. … (4) Açılış veya kapanış onayları bulunmayan ve içerdiği kayıtlar birbirini doğrulamayan ticari defter kayıtları, sahibi aleyhine delil olur.”

 

Kaynakça (İçtihat)

Aronson v. Lewis, 473 A.2d 805 (Delaware Yüksek Mahkemesi, 1984). Davada, şirket yönetim kurulunun, şirketle ilişkili bir tarafa yapılan ödemeler nedeniyle görevlerini ihlal ettiği iddiasıyla, hissedar tarafından türev dava açılmıştır. Delaware Yüksek Mahkemesi, Business Judgment Rule’un (BJR) uygulanabilmesi için öncelikle yönetim kurulunun bağımsız ve çıkar çatışmasından uzak olup olmadığının incelenmesi gerektiğini belirtmiştir. Mahkeme, BJR’nin bir karine olduğunu; yönetim kurulu üyelerinin kararlarını verirken bilgiye dayalı, iyi niyetle ve şirketin en iyi menfaatini gözeterek hareket ettiklerinin varsayılacağını, bu karinenin ancak çıkar çatışması, kötü niyet veya ağır ihmal gibi somut vakıalarla çürütülebileceğini vurgulamıştır. Yargılama sonucunda, davacının yönetim kurulunun bağımsızlığını çürütücü yeterli iddia sunamadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir. Erişim 30.03.2026, https://law.justia.com/cases/delaware/supreme-court/1984/473-a-2d-805-4.html  

 

Smith v. Van Gorkom, 488 A.2d 858 (Delaware Yüksek Mahkemesi, 1985). Davada, Trans Union şirketinin yönetim kurulunun, şirketin satışına ilişkin kararı yeterli bilgi ve müzakere olmadan, tek bir toplantıda aceleyle alması nedeniyle hissedarların zarara uğradığı iddia edilmiştir. Delaware Yüksek Mahkemesi, Business Judgment Rule’nin korumasından yararlanabilmek için yönetim kurulunun “bilgiye dayalı karar” (informed decision) almasının zorunlu olduğunu, ağır ihmal (gross negligence) düzeyinde bir bilgi eksikliğinin BJR kalkanını ortadan kaldıracağını ilk kez bu kararla netleştirmiştir. Mahkeme, somut olayda yönetim kurulunun satış fiyatını değerlendirecek yeterli finansal analiz yapmadığı, bağımsız danışman görüşü almadığı ve toplantı süresinin yetersiz olduğu gerekçesiyle ağır ihmalin varlığını kabul etmiş ve yönetim kurulu üyelerinin kişisel sorumluluğuna hükmetmiştir. Erişim 30.03.2026, https://law.justia.com/cases/delaware/supreme-court/1985/488-a-2d-858-4.html

 

In re Caremark International Inc. Derivative Litigation, 698 A.2d 959 (Delaware Chancery Mahkemesi, 1996). Davada, Caremark şirketinin yönetim kurulunun, şirket çalışanlarının sağlık hizmeti sağlayıcılarına rüşvet vermesini önleyecek iç kontrol sistemlerini kurmaması nedeniyle şirketin ağır cezai yaptırımlarla karşılaştığı iddia edilmiştir. Chancellor Allen, yönetim kurulunun sadece işlem bazlı kararlarda değil, aynı zamanda şirket içi izleme ve denetim sistemlerini kurma ve işletme konusunda da özen yükümlülüğü bulunduğunu kabul etmiş; bu yükümlülüğün ağır biçimde ihlalinin (sistemik denetim boşluğu) Business Judgment Rule korumasını ortadan kaldıracağını belirtmiştir. Ancak mahkeme, somut olayda yönetim kurulunun tamamen kayıtsız kaldığının ispatlanamadığı, belirli uyarı işaretlerinin bulunmadığı gerekçesiyle sorumluluğa gitmemiş; davanın reddine karar vermiştir. Bu karar, “Caremark sorumluluğu” olarak anılan ve yönetim kurulunun gözetim/denetim yükümlülüğünü (oversight duty) düzenleyen klasik içtihat hâline gelmiştir. Erişim 30.03.2026, https://law.justia.com/cases/delaware/court-of-chancery/1996/13670-3.html

 

BGHZ 135, 244 – ARAG/Garmenbeck Kararı (Alman Federal Mahkemesi, 21 Nisan 1997). Davada, ARAG sigorta şirketinin yönetim kurulu üyelerinin, şirket aleyhine sonuç doğuran bazı sözleşme ve ödemelere ilişkin olarak özen yükümlülüklerini ihlal ettiği iddiasıyla, denetim kurulu tarafından şirket adına tazminat davası açılıp açılamayacağı tartışılmıştır. Alman Federal Mahkemesi (BGH), yönetim kurulunun ticarî kararlarının mahkeme tarafından sonradan “yerindelik” (ex-post) denetimine tabi tutulamayacağını, ancak kararın alınmasından önceki “bilgi toplama ve değerlendirme sürecinin” özen yükümlülüğü çerçevesinde denetlenebileceğini kabul etmiştir. Bu karar, Alman Aktiengesetz § 93’te 2005 yılında yapılan Business Judgment Rule benzeri düzenlemenin yargısal temelini oluşturmuş; mahkemelerin sadece karar sürecindeki ağır usulsüzlüklerde müdahale edebileceği ilkesini yerleştirmiştir. Somut olayda, denetim kurulunun dava açma yönündeki takdir yetkisinin sınırsız olmadığı, şirket menfaatinin gerektirdiği durumlarda dava açmak zorunda olduğu belirtilmiş; ancak esas yönetici sorumluluğuna ilişkin incelemede, karar sürecinde yeterli bilgi toplanmadığı gerekçesiyle dosya alt mahkemeye geri gönderilmiştir. Erişim 30.03.2026, https://dejure.org/dienste/vernetzung/rechtsprechung?Gericht=BGH&Datum=21.04.1997&Aktenzeichen=II%20ZR%20175%2F95

 

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi’nin 25.05.2023 tarihli ve 2021/347 E., 2023/898 K. sayılı kararı; İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 05.02.2020 tarihli ve 2018/1037 E., 2020/114 K. sayılı kararına karşı yapılan istinaf incelemesi sonucunda verilmiştir. Uyuşmazlık, davacı anonim şirketin yönetim kurulu üyesi olan davalının, şirket adına satın alınan bir alan adını kısa süre sonra genel kurul izni olmaksızın ve şirket zararına olacak şekilde kendisine devraldığı, akabinde üçüncü kişilere devrettiği iddiasına dayanmakta olup; bu kapsamda TTK m. 395’e aykırılık nedeniyle işlemin batıl olduğunun tespiti ve iptali ile alan adının şirkete iadesi ve ayrıca yönetici sorumluluğuna dayalı tazminat talebi ileri sürülmüştür. İlk derece mahkemesince, muvazaa iddiasına dayalı iptal talebi bakımından mecburi dava arkadaşlığı kapsamında işlem taraflarının tamamına husumet yöneltilmemesi nedeniyle dava şartı yokluğu sebebiyle usulden ret; tazminat talebi yönünden ise davalının genel kurulda ibra edilmiş olması ve işlemin şirket kayıtlarında yer alması nedeniyle sorumluluğun doğmadığı gerekçesiyle esastan ret kararı verilmiştir. Muvazaa iddiasına dayalı iptal davalarında, işlemin tarafları arasında maddi bakımdan mecburi dava arkadaşlığı bulunduğundan, tüm taraflara husumet yöneltilmesi zorunludur. Yönetim kurulu üyelerinin sorumluluğu, TTK m. 553 kapsamında zarar, hukuka aykırılık, kusur ve illiyet bağı unsurlarının birlikte gerçekleşmesine bağlıdır. Bilançonun genel kurulca onaylanması, kural olarak TTK m. 424 uyarınca ibra sonucunu doğurur; ibra kararı ise TTK m. 558/2 gereğince, kapsamına giren açıklanan maddi olaylar bakımından şirketin sorumluluk davası açma hakkını ortadan kaldırır. Şirket kayıtlarında yer alan ve genel kurulun bilgisine sunulan işlemler bakımından verilen ibra kararı, ilgili işlemleri de kapsar ve ayrıca bu işlemlere icazet verilmiş sayılır. Somut olayda dava konusu işlemin şirket ticari defterlerinde kayıtlı olduğu, genel kurulun ilgili faaliyet dönemine ilişkin bilanço ve finansal tabloları onaylayarak yönetim kurulu üyelerini ibra ettiği ve bu ibra kararına karşı herhangi bir iptal davası açılmadığı dikkate alınarak, genel kurulun bu işlem bakımından da bilgi sahibi olduğu ve ibra iradesinin bu işlemi kapsadığı sonucuna ulaşılmıştır. Daire ayrıca, davalının tek başına işlem yapma yetki sınırını aşmış olmasına rağmen, genel kurulun bilanço onayı ve ibra kararı ile bu işleme icazet verdiğini kabul etmiş; bu çerçevede sorumluluk davası açma hakkının ortadan kalktığını değerlendirmiştir. Sonuç olarak, ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu, davacının istinaf sebeplerinin yerinde bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun HMK m. 353/1-b-1 uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

 

Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin 08.05.2013 tarihli ve 2012/10126 E., 2013/9344 K. sayılı kararı; yönetim ve denetim kurulu üyelerinin sorumluluğuna ilişkin tazminat davasında, şirket tarafından yapılan hisse devri işleminin zarara yol açtığı iddiasına dayanmaktadır. İlk derece mahkemesince, genel kurulda alınan ibra kararlarına ve davacının zararını ispatlayamadığı gerekçesine dayanılarak davanın reddine karar verilmiş; karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Yargıtay, ibra kararının hukuki niteliğinin menfi borç ikrarı olduğunu, ancak ibra kararının borçtan kurtarıcı etki doğurabilmesi için ibraya konu işlemlerin açıkça bilinmesi, tartışılması ve genel kurul iradesine bilinçli şekilde yansıması gerektiğini; bu unsurların bulunmadığı hâllerde ibranın sorumluluğu ortadan kaldırmayacağını vurgulamıştır. Ayrıca, anonim şirketlerde yönetim ve denetim kurulu üyelerinin sorumluluğu bakımından zararın varlığının ön koşul olduğunu, zarar ispat edildiğinde kusurun karine olarak kabul edileceğini ve üyelerin ancak kusursuzluklarını ispatlayarak sorumluluktan kurtulabileceklerini belirtmiştir. Somut olayda bilirkişi raporunun yetersiz olduğu, şirketin hisse devri nedeniyle zarara uğrayıp uğramadığının yeterince araştırılmadığı ve ibra kararlarının kapsamının tartışılmadığı gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

 

Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin 08.05.2025 tarihli ve 2024/2936 E., 2025/3217 K. sayılı kararı; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 43. Hukuk Dairesi’nin 2020/1772 E., 2024/62 K. sayılı kararının temyizen incelenmesi sonucunda verilmiştir. Uyuşmazlık, anonim şirket genel kurulunda alınan kararların (özellikle finansal tabloların onayı, kârın kullanımı, yönetim kurulu üyelerinin ibrası, yeniden seçimi ve TTK m. 395–396 kapsamında izin verilmesi kararları) butlanı ve/veya iptali istemine ilişkindir. İlk derece mahkemesince, davacının ileri sürdüğü kanuna ve dürüstlük kuralına aykırılık iddialarının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; bu kararın istinaf incelemesi sonucunda esastan reddine hükmedilmiş, karar davacı tarafından temyiz edilmiştir. Yargıtay incelemesinde, genel kurul kararlarında oydan yasaklılık (TTK m. 436) hükümlerinin re’sen gözetilmesi gerektiği vurgulanarak, özellikle TTK m. 395 ve 396 kapsamında izin verilen kişiler ile oy kullananlar arasındaki bağlantının araştırılmamasının hukuka aykırı olduğu belirtilmiş ve bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir. Bununla birlikte kararda, ibra kararının hukuki niteliği çerçevesinde genel kurulun ibra iradesinin kural olarak yönetim kurulu üyelerinin ilgili faaliyet dönemine ilişkin sorumluluğunu ortadan kaldırmaya yönelik olduğu, ancak ortakların aldığı ibra kararının karara muhalif pay sahiplerinin açacağı sorumluluk davaları yönünden etki göstermeyeceği açıkça ifade edilmiştir. Bu suretle Yargıtay, ibra kararının bağlayıcılığını mutlak görmeyerek, özellikle azınlık/muhalif pay sahiplerinin sorumluluk davası açma hakkının korunması gerektiği yönünde yerleşik yaklaşımını teyit etmiştir.

 

İstanbul 15. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 22.12.2022 tarihli ve 2021/190 E., 2022/1005 K. sayılı kararı; anonim şirket yönetim kurulu üyelerinin, sermaye artırımı süreçlerinde şirket menfaatine aykırı hareket ederek pay sahiplerinin zararına sebebiyet verdikleri iddiasına dayanan tazminat davasına ilişkindir. Davacı, davalı yönetim kurulu üyelerinin şirketin mali gücü bulunmasına rağmen sermaye artırımlarına katılmama yönünde kararlar alarak pay oranlarını düşürdüklerini, örtülü kazanç aktarımı sağladıklarını ve şirketi zarara uğrattıklarını ileri sürmüştür. Davalılar ise davacının da yönetim kurulu üyesi olarak söz konusu kararlara katıldığını, genel kurulda ibra edildiğini ve zamanaşımı süresinin dolduğunu savunmuştur. Mahkemece yapılan incelemede, davacının bazı yönetim kurulu kararlarına fiilen katılımının engellendiği, şirket faaliyetlerine ilişkin bilgilendirilmediği ve özellikle sermaye artırımına katılmama kararlarının şirket aleyhine sonuç doğurduğu tespit edilmiştir. Mahkeme, TTK m. 369 kapsamında yönetim kurulu üyelerinin “tedbirli yönetici” ölçütüne uygun hareket etme ve şirket menfaatini gözetme yükümlülüğü bulunduğunu; TTK m. 553 uyarınca sorumluluğun doğabilmesi için zarar, kusur ve illiyet bağının birlikte gerçekleşmesi gerektiğini; zarar ispatlandığında kusurun somut olayın özelliklerine göre değerlendirileceğini ve “iş adamı kararı” (business judgement rule) çerçevesinde ancak makul ticari kararların sorumluluk dışında kalacağını ortaya koymuştur. Bu çerçevede, şirketin sermaye artırımına katılmaması sonucu pay oranlarının düşmesi ve kâr kaybına uğranması nedeniyle zararın oluştuğu, davalıların kusurlu olduğu kabul edilerek şirket zararının tazminine karar verilmiş; ancak yönetim kurulu üyelerinin görevden alınması ve kayyum atanması talepleri reddedilmiştir.

 

Antalya 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 21.06.2022 tarihli, 2018/324 E. ve 2022/544 K. sayılı kararı; davacı azınlık pay sahipleri tarafından, davalı limited şirket müdürünün şirketi zarara uğrattığı iddiasıyla 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 553 ve devamı maddeleri ile 555. maddesine dayanılarak açılan sorumluluk (tazminat) davası ile aynı şirket hakkında TTK m. 636 uyarınca açılan haklı sebeple fesih, bu mümkün olmadığı takdirde ortaklıktan çıkma ve ayrılma akçesi talepli davanın birleştirilerek görülmesi sonucunda verilmiştir. Davacılar, çoğunluk pay sahibi ve şirket müdürü olan davalının, kendi kontrolünde bulunan şirketler üzerinden hammadde temin ederek şirket aleyhine işlemler yaptığını, taşınmaz devirlerinde gecikmelere sebebiyet verdiğini, şirket kaynaklarını etkin kullanmadığını ve şirketi zarara uğrattığını ileri sürmüş; ayrıca ortaklar arasındaki güven ilişkisinin ortadan kalktığını belirterek şirketin feshini veya çıkma talebinin kabulünü istemiştir. Davalı ise tüm işlemlerin şirketin mali sürdürülebilirliği kapsamında alındığını, özellikle nakit akışı sıkıntısı nedeniyle kendi şirketinden hammadde temininin zorunlu ve rasyonel bir tercih olduğunu, alınan kararların genel kurul iradesine dayandığını ve herhangi bir kusurunun bulunmadığını savunmuştur.

Yargılama sürecinde alınan bilirkişi raporları, ticari defter incelemeleri ve tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde mahkeme, limited şirket müdürünün sorumluluğunun doğabilmesi için yalnızca zararın varlığının yeterli olmadığını; zararın, kanundan ve esas sözleşmeden doğan yükümlülüklerin kusurlu ihlali sonucu meydana geldiğinin ispatlanması gerektiğini kabul etmiştir. Bu çerçevede, şirket yöneticisinin sorumluluğu bakımından zarar, kusur ve illiyet bağı unsurlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği, ispat yükünün davacı pay sahiplerine ait olduğu, ticari kararların yerindelik denetimine tabi tutulamayacağı, yalnızca özen ve bağlılık yükümlülüğü çerçevesinde hukuka uygunluk denetimi yapılabileceği ve gerekli araştırma ve değerlendirmeler yapılarak alınan kararların “iş adamı kararı” kapsamında değerlendirilmesi hâlinde, sonradan ortaya çıkan zararlar nedeniyle yöneticinin sorumlu tutulamayacağı ilkelerini benimsemiştir.

Somut olayda, her ne kadar hammadde temininin doğrudan piyasadan yapılması hâlinde daha düşük maliyetli olacağı bilirkişi raporuyla tespit edilmiş ise de, şirketin içinde bulunduğu nakit akışı sıkıntısı ve kredi maliyetleri birlikte değerlendirildiğinde, müdürün kendi şirketi üzerinden tedarik sağlamasının ticari hayatın gereklerine uygun bir tercih olduğu ve “iş adamı kararı” kapsamında kaldığı sonucuna ulaşılmıştır. Bu nedenle, müdürün özen ve bağlılık yükümlülüğüne aykırı davrandığı ispatlanamadığından sorumluluğuna gidilemeyeceği kabul edilmiştir. Taşınmaz devirlerindeki gecikmeye ilişkin olarak ise, taşınmazların sonradan şirkete devredilmiş olması nedeniyle salt gecikmenin, somut ve kesin bir zarar ortaya konulmadıkça tazmin sorumluluğu doğurmayacağı yönünde değerlendirme yapılmıştır. Sermaye artırımı sürecine ilişkin iddialar bakımından da, müdürün genel kurulu toplantıya çağırarak sermaye artırımı önerisinde bulunmasının sorumluluk doğurmayacağı, bu tür işlemlere karşı başvurulması gereken yolun genel kurul kararlarının iptali davası olduğu belirtilmiştir.

Birleşen dava yönünden mahkeme, şirketin mali durumunun aktif, özvarlığa sahip ve faaliyetlerini sürdürebilir nitelikte olduğunu, taraflar arasındaki uyuşmazlıkların şirketin devamını imkânsız kılacak ağırlıkta bulunmadığını tespit ederek, limited şirketin haklı sebeple feshine karar verilebilmesi için şirketin amacının gerçekleşmesinin imkânsız hâle gelmesi veya ortaklık ilişkisinin çekilmez hâle gelmesi gerektiği, ortaklar arasındaki her uyuşmazlığın fesih veya çıkma sebebi olarak kabul edilemeyeceği ve haklı sebeplerin davacı tarafından somut ve ciddi şekilde ispatlanmasının zorunlu olduğu ilkelerini ortaya koymuştur.

Bu gerekçelerle mahkeme, hem müdür sorumluluğuna dayalı tazminat taleplerinin hem de şirketin feshi veya ortaklıktan çıkma taleplerinin ayrı ayrı reddine karar vermiştir.

 

Bakırköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 21.03.2019 tarihli ve 2018/671 E., 2019/348 K. sayılı kararı; davacının %27 pay sahibi olduğu limited şirkette 13.04.2018 tarihli genel kurulda alınan kararların iptali, müdürlerin azli ve özel denetçi atanması taleplerine ilişkindir. Davacı, çoğunluk ortağı ve müdürlerin şirketi kötü yönettiğini, finansal tabloların gerçeği yansıtmadığını, genel kurulun usule ve dürüstlük kuralına aykırı kararlar aldığını ileri sürmüş; özellikle müdürlerin kendi ibralarında oy kullanmasının hukuka aykırı olduğunu iddia etmiştir. Davalılar ise davacının muhalefet şerhi koymadığını, ibra oylamasında oy yasağı bulunmadığını ve genel kurul kararlarının hukuka uygun olduğunu savunmuştur. Yargılama sürecinde bilirkişi incelemesi yapılmış; raporda şirket hesaplarının sağlıklı tutulmadığı, ortaklar cari hesaplarında dayanağı olmayan işlemler bulunduğu ve müdürlerin özen ve bağlılık yükümlülüklerini ihlal ettikleri tespit edilmiştir.

Limited şirketlerde genel kurul kararlarının iptaline ilişkin olarak anonim şirket hükümleri kıyasen uygulanır (TTK m. 622) ve iptal davası açılabilmesi için kural olarak pay sahibinin toplantıya katılması, olumsuz oy kullanması ve muhalefetini tutanağa geçirmesi gerekir. Bununla birlikte somut olayda davacının toplantıya katıldığı ve muhalif kaldığı tespit edilerek dava şartının gerçekleştiği kabul edilmiştir.

Genel kurul kararlarının iptalinde ölçüt; kararın kanuna, esas sözleşmeye veya dürüstlük kuralına aykırı olmasıdır (TTK m. 445, TMK m. 2). Mahkeme, finansal tabloların gerçeği yansıtmadığına ilişkin bilirkişi tespitlerini esas alarak bu tabloların ve buna bağlı faaliyet raporunun onayına ilişkin kararların iptaline hükmetmiştir.

Kâr dağıtımı konusunda genel kurul geniş bir takdir yetkisine sahip olmakla birlikte bu yetki sınırsız değildir; dürüstlük kuralı ve şirketin finansal durumu ile sınırlandırılmıştır. Somut olayda şirketin yüksek borçluluk oranı ve nakit sıkıntısı dikkate alınarak kâr dağıtılmamasına ilişkin kararın yerinde olduğu ve iptal koşullarının oluşmadığı kabul edilmiştir.

Özel denetçi atanması talebinin genel kurulda reddi halinde, bu kararın iptali değil, TTK m. 439 kapsamında ayrı bir dava açılması gerekir; bu nedenle red kararına karşı iptal davası açılamaz. Ayrıca özel denetçi talebinin ikincil nitelikte olduğu ve öncesinde bilgi alma ve inceleme hakkının kullanılmasının zorunlu olduğu vurgulanmıştır.

İbra oylamasında, yönetim organı üyeleri kendi ibralarına ilişkin oylamada oy kullanamaz (TTK m. 436/2); bu yasağa aykırı şekilde kullanılan oylar düşüldüğünde ibra için yeterli çoğunluk kalmıyorsa karar iptal edilir. Somut olayda müdürlerin kendi ibralarında oy kullandıkları ve bu oylar çıkarıldığında ibra için yeterli çoğunluk oluşmadığı tespit edilerek ibra kararı iptal edilmiştir.

Limited şirket müdürlerinin haklı sebeple azli için özen ve bağlılık yükümlülüğünün ağır ihlali yeterlidir (TTK m. 630, m. 626). Mahkeme, şirket hesaplarının düzensizliği, fiktif işlemler ve finansal kötü yönetim bulgularını dikkate alarak müdürlerin azline ve şirkete kayyım atanmasına karar vermiştir.

Sonuç olarak mahkeme; genel kurulun finansal tabloların ve faaliyet raporunun onayına ile müdürlerin ibrasına ilişkin kararlarının iptaline, kâr dağıtılmamasına ilişkin kararın geçerliliğine, özel denetçi atanması talebinin reddine, müdürlerin haklı nedenle azline ve şirkete kayyım atanmasına hükmetmiştir.

 

Bakırköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 14.02.2024 tarihli, 2022/1035 E. ve 2024/125 K. sayılı kararında; davacılar tarafından, davalı şirketin 15.08.2022 tarihli olağan genel kurulunda alınan yönetim kurulu üyelerinin ibra edilmemesine ilişkin kararın dürüstlük kuralına aykırı olduğu iddiasıyla iptali ile birlikte, bazı yönetim kurulu üyelerinin ibra edilmiş sayılmalarına hükmedilmesi talep edilmiş; birleşen davada ise aynı genel kurulda alınan çeşitli kararların (faaliyet raporunun onayı, ibra, kar dağıtımı ve TTK m. 395-396 kapsamında izin kararları) iptali istenmiştir. Davalı taraf, ibra edilmeme kararının tek başına icra edilebilir nitelik taşımadığını, bu nedenle davacının hukuki yararının bulunmadığını ve kararların kanuna uygun şekilde alındığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur. Dosyada alınan bilirkişi raporlarında; davacıların aktif husumet ehliyetinin bulunduğu, davaların süresinde açıldığı, bazı kararların dürüstlük kuralına aykırılık veya emredici hükümlere aykırılık nedeniyle iptal edilebilir olduğu, özellikle ibra edilmeme kararlarının somut gerekçeye dayanmadığı durumlarda dürüstlük kuralına aykırılık teşkil edebileceği yönünde görüş bildirilmiştir.

Mahkeme, TTK m. 445 ve 446 hükümleri çerçevesinde yaptığı değerlendirmede; ibra edilmeme kararının kural olarak tek başına icra edilebilir nitelik taşımadığı, sorumluluk davası açılabilmesi için ayrıca genel kurul kararı gerektiği tespitine yer vermekle birlikte, somut olayda şirketin finansal tabloları ve faaliyet raporlarında yönetim kurulu üyelerinin sorumluluğunu gerektirir bir husus bulunmadığını, buna rağmen bazı üyelerin ibra edilmemesinin objektif ve haklı bir nedene dayanmadığını, bu durumun dürüstlük kuralına aykırılık teşkil ettiğini kabul etmiştir. Bu çerçevede mahkeme, ibra edilmeme kararının iptal edilebileceği sonucuna ulaşmıştır.

İlke olarak karar, genel kurulun ibra konusundaki takdir yetkisinin sınırsız olmadığını; şirket faaliyetlerinin sağlıklı, şeffaf ve zararsız şekilde yürütüldüğü durumlarda yönetim kurulu üyelerinin ibra edilmemesinin dürüstlük kuralına aykırılık teşkil edeceğini; ayrıca ibra edilmeme kararının tek başına sorumluluk doğurucu nitelikte olmamakla birlikte, pay sahipleri arasındaki eşitlik ve objektiflik ilkeleri çerçevesinde yargısal denetime tabi olduğunu ortaya koymaktadır.

Birleşen dava bakımından ise mahkeme; faaliyet raporlarının usule uygun şekilde düzenlendiğini ve iptalini gerektiren bir aykırılık bulunmadığını, bu nedenle ilgili kararların iptal talebinin reddine karar vermiştir. Buna karşılık, kar payı dağıtılmamasına ilişkin genel kurul kararının, TTK m. 511 kapsamında pay sahiplerinin vazgeçilmez nitelikteki birinci temettü hakkını ihlal ettiği gerekçesiyle iptaline hükmedilmiştir. Ayrıca, TTK m. 436’da düzenlenen oydan yoksunluk kurallarına aykırı biçimde, kendileri hakkında izin verilen yönetim kurulu üyelerinin oylamaya katıldıkları tespit edildiğinden, bu kararlara ilişkin genel kurul kararlarının da iptaline karar verilmiştir.

Sonuç olarak mahkeme; asıl davayı kabul ederek 2021 yılına ilişkin ibra edilmeme kararının iptaline, birleşen davayı ise kısmen kabul kısmen reddederek bazı genel kurul kararlarının iptaline, bazılarının ise hukuka uygun bulunduğundan reddine karar vermiştir.

 

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi’nin 07.03.2024 tarihli ve 2024/331 E., 2024/438 K. sayılı kararı; İstanbul Anadolu 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 15.09.2021 tarihli ve 2019/92 E., 2021/783 K. sayılı kararının istinaf incelemesi sonucunda verilmiştir. Dava, anonim şirket genel kurulunda alınan ibra etmeme kararının iptali ile yönetim kurulu üyelerinin mahkeme kararıyla ibra edilmesi istemine ilişkindir. Davacılar, 2017 faaliyet yılına ilişkin olarak ibra edilmemelerine dair genel kurul kararının somut gerekçeye dayanmadığını, şirketin ilgili yılda yüksek kârlılık elde ettiğini ve kararın dürüstlük kuralına aykırı olduğunu ileri sürmüşlerdir. Davalı ise davacılar hakkında ayrıca sorumluluk davası açıldığını, bu nedenle ibra etmeme kararının iptaline yönelik davada hukuki yarar bulunmadığını savunmuştur. İlk derece mahkemesi, davacılar hakkında açılmış bir sorumluluk davasının mevcut olması nedeniyle ibra etmeme kararının sonuçlarının bu davada değerlendirileceği ve bu aşamada iptal davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığı gerekçesiyle davayı dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddetmiştir. Bu karara karşı davacılar istinaf yoluna başvurmuş, özellikle sorumluluk davasının iptal davasından sonra açıldığını ve hak düşürücü süre içinde dava açma zorunluluğu bulunduğunu ileri sürerek hukuki yararın mevcut olduğunu savunmuşlardır.

Bölge Adliye Mahkemesi, yerleşik uygulamasını tekrar ederek; anonim şirketlerde ibra edilmeme kararlarının tek başına icrai nitelik taşımadığını, bu kararların esasen yönetim kurulu üyelerine karşı açılacak sorumluluk davasında somutlaştırılacağını ve değerlendirileceğini kabul etmiştir. Bu nedenle, ibra edilmeme kararının iptali davasında hukuki yararın varlığının kabulü için, ilgili kişiler hakkında makul süre içinde sorumluluk davası açılıp açılmadığının dikkate alınması gerektiği, somut olayda davacılar hakkında sorumluluk davası açılmış olması nedeniyle ibra etmeme kararının ayrıca iptalinin talep edilmesinde hukuki yarar bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Davacıların, sorumluluk davasının daha sonra açıldığı yönündeki itirazları da bu değerlendirmeyi değiştirmemiş; mahkeme, sorumluluk davasının varlığını yeterli görerek ilk derece mahkemesi kararını hukuka uygun bulmuş ve istinaf başvurularını esastan reddetmiştir. Nihai olarak, ibra etmeme kararlarının iptali davalarının, sorumluluk davası ile fonksiyonel olarak bağlantılı olduğu ve bu davanın varlığı halinde ayrı bir iptal davası açılmasında hukuki yararın bulunmadığı yönündeki yaklaşım teyit edilmiştir.